தூது

என் வீட்டு மாடித் தோட்டத்தில்
சிறகு இமைக்கும்
வண்ணத்துப்பூச்சியை

பாதையில்
கம்பி வடங்களில்
அமர்ந்திருக்கும்
கரிச்சானை

வாசல் மாமரத்தின்
பொந்தில்
வசிக்கும்
பச்சைக்கிளியை

வீட்டுக்கு அருகிருக்கும்
சிறுவனத்தில்
அலைந்து திரியும்
நீலமயிலை

தூதாக அனுப்புகிறேன்
ஒரு சொல்லுடன்
அது எப்போதும்
உனது பெயராக இருக்கிறது

அவை தினமும்
உனைக் கண்டு
சொல் உரைத்து
திரும்பி வருகின்றன
உனது மௌனத்துடன்

சுற்றம் சூழ்தல்

தினமும்
பொழுது விடிந்ததும்
வீட்டு வாசல் படியில்
வந்தமர்ந்து விடுகின்றன
சில
தவிட்டுக் குருவிகள்
மைனாக்கள்
தேன் சிட்டுக்கள்
காகங்கள்
அணில்கள்

அதிகாலை நடை முடித்து
திரும்பி  வரும்
என்னைக் கண்டதும்
கிச் கிச் என்று
குருவிகள்
சிலம்பும்
வீட்டின் கூடத்துக்குள்
என்னைத் தொடர்ந்து வரும்
காம்பவுண்டு சுவரின் மேலிருந்து
காகங்கள் மிரட்டுவது போல் கரையும்

வாசலில் நிற்கும்
காரின்
டூ வீலரின்
ரியர் வியூ ஆடியை
டொக் டொக் என்று
அலகுகளால் கொத்தும்

அப்பாவும் அம்மாவும்
தானியங்கள் போடுவார்கள்
குருவிகள்
தினமும்
தத்தம்
புதிய புதிய நண்பர்களை
கூட்டிக் கொண்டு வருகின்றன

அப்பா ஊருக்குச் சென்றால்
என்னிடம்
காலையிலேயே குருவிகளுக்கு
தானியம் இட்டு  விடு
என்று
ஒவ்வொரு முறையும்
சொல்லி விட்டு செல்கிறார்

அம்மா இல்லையென்றால்
குருவிகள் கூடுதல் குரலெழுப்பும்
காக்கை குருவியின்
சுற்றம் சூழ இருப்பது
ஒளி மிக்கதாக்குகிறது
ஒவ்வொரு நாளையும்

லஷ்மிகரம்

அந்த இளம்பெண்
பணி விடுமுறையாயிருந்த
ஞாயிற்றுக்கிழமை ஒன்றில்
தாமதமாக ஆற்றிய
எல்லா அன்றாடப் பணிகளுக்கும்
அப்பால்
முன்மதியத்தில்
தன் அன்னையிடம்
மருதாணி பூசிக் கொள்ள
மென்மையான
தன் உள்ளங்கைகளை
இணைத்து வைத்துக் கொண்டாள்

இணைந்திருந்த அந்த கைகள்
பொழியும் அருவியைப் போலிருந்தன
நதியின் பாதைகள் குறிக்கப்பட்ட
தேச வரைபடம் போலிருந்தன
அந்த பெண்ணின் அன்னை
மருதாணி இடும் முன்
அவள் உள்ளங்கைகளில்
முத்தமிட விரும்பினாள்
அவள் பிறந்த போது
இட்ட
முதல் முத்தத்தைப் போல
சொல்லாக்க இயலாத உணர்வுடன்
ஈரம் கொண்ட மருதாணிப் பத்தை
வைக்கத் துவங்கினாள்
மருதாணி மகுடம் தரித்தன
பத்து விரல்கள்
பச்சைக் கோலம்
பரவியிருந்தன மற்ற பகுதிகள்

தன் மூச்சால்
ஏறி இறங்கும்
தோள்களைக் கவனித்தவாறு
சிறிது நேரம் அசைவின்றி
அமர்ந்திருந்தாள்
மணிக்கட்டுக்கு வந்த வளையல்களை
அன்னையிடம்
மேலேற்றி விடச் சொன்னாள்
பக்கத்து வீட்டு குழந்தையிடம்
தன் மூக்குக் கண்ணாடியை
சரிசெய்யச் சொன்னாள்
அக்குழந்தை கண்ணாடியை
கையில் எடுத்துக் கொண்டு ஓடியது
துரத்திப் பிடித்து
மூக்குக் கண்ணாடியை மீட்டாள்
கைகளைக் கழுவலாமா என
அவ்வப்போது அன்னையிடம் கேட்டாள்
இன்னும் மூன்று மணி நேரத்துக்கு
அசைக்கவே கூடாது
என அன்னை சொன்னதை
சிணுங்கலுடன் கேட்டுக் கொண்டாள்
அன்றைய மதிய உணவை
தட்டில் பிசைந்து
ஊட்டி விட்டாள்
அவள் அன்னை
கைகள் அசையாமல்
சிறிது நேரம் உறங்கி
விழித்து
நீரால் கைகளைக் கழுவி
அந்தி வானமெனச்
சிவந்திருந்த உள்ளங்கைகளை
அன்னையிடம் ஆர்வமாகக் காட்டினாள்

அவள் உள்ளங்கைகளைத்
தன் கண்ணில் ஒற்றிக் கொண்ட
அன்னை
நீ லஷ்மி
நீ லஷ்மி
என்று சொன்னாள்

சிரித்துக் கொண்டே
அந்த இளம்பெண்
தன் பெயர் லஷ்மி அல்ல என்று சொல்லி
தன் பெயரைச் சொன்னாள்
அந்த பெயரும்
லஷ்மிகரமாகவே
இருந்தது

மூக்குக்கண்ணாடி

அவள்

அணிந்திராத போதும்

நன்றாய் அறிந்திருந்த

அவள் விழியசைவுகளை

பயிற்சி செய்து பார்க்கிறது

அவள் மூக்குக்கண்ணாடி

மேஜை மேல் இருந்த

மூக்குக்கண்ணாடியைப் பார்த்து

கிண்டர் கார்டன் செல்லும்

ஒரு குழந்தை

லிட்டில் ஸ்டார்

என அவள் கண்ணாடியை

கையில் எடுக்கப் போனது

அவள்

அவள் ஒரு மலர்
அவ்வப்போது வான் நோக்குவாள்
அப்போது
ஒளி மிக்க வேறொரு
மலராவாள்
மென்மையாய்ப் புன்னகைக்கும் போது
ஒரு மலர்க்கொத்து
என்றாவாள்
அவள் கருணை வெளிப்படும்
கணங்களிலெல்லாம்
அபூர்வ மணம் கொள்வாள்
அவள் நீங்கிச் சென்ற பின்னும்
நீங்காமல் இருக்கும்
அந்த மணம்
அவள் எப்போதாவது சிந்தும்
விழிநீர்
புல்வெளிகளுக்கு இடையே
பூத்திருக்கும்
சிறுமலர்களாய்

அடர்த்தி

நம் உரையாடலில்

உன்னைப் பற்றிய புகழ்மொழிகள் எதையும் நான் உரைத்ததில்லை
நான் கண்ட உன் இயல்புகளைக் கூறியிருக்கிறேன்
அவை என் சொற்களுக்கு அப்பாலும் ஒளிர்கின்றன
சொல்லாக்கப்பட்டால் உன் இயல்புகளின் முழுமையை வெளிப்படுத்த இயலாதோ என தயங்கி
எப்போதும் மௌனத்தை வெளிப்படுத்துகிறேன்

நம் மௌனங்கள் அடர்த்தி கொள்கின்றன

நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதியில் ஓர் இரவில் பெய்த அப்பெருமழையைச்
சுமந்திருந்த மேகங்களின் அடர்த்தி எத்தனை
அதுதான் அலைவாயில் கடல் தீண்டியதோ?

நீ திறந்திருக்கிறாய்
வானம் போல
காணும் தோறும்
அற்புதங்கள் பெருகும் வெளியென

தவம்

வான் தீண்ட எழும்பும்
வேள்வித்தீயின்
ஆயிரமாயிரம்
நாக்குகள்
காதல்
உன்
அன்பின் மழைக்காக
நித்ய
தவமியற்றுகிறது
பூமி

உயிர்

நீ

அலைகள் ஆர்ப்பரித்த போது
ஆழ்கடலின் அமைதியுடனிருந்தாய்

மேகங்கள் நிறைந்திருந்த
வானமாய் இருந்தாய்

வான்மீன்களுக்கு நடுவே
அரசியென கொலு அமர்ந்தாய்

இலையெல்லாம்
பூவாக
மரத்தில் மலர்ந்திருந்தாய்

படிக ஒளி
மூக்குத்தியில்
ஒளிர்ந்தது
கலங்கரை விளக்கம் போல

இறைமையின்
பிரியத்துக்குரிய
தோழியானாய்

அன்பு குறித்து சில அவதானங்கள்

அன்பின் சொற்கள்
மௌனத்துக்கும் மெல்லொலிக்கும்
இடையில்
இருக்கின்றன

அன்பின் வெளிப்பாடுகள்
நுண்ணியதிலும்
நுண்ணியதாக
உருவம் பெறுகின்றன

அன்பின் பிரதேசங்கள்
விண்ணுக்கும்
புவிக்கும்
அப்பால் உள்ளன

அன்பின் முதற்சொல்
உச்சரிக்கப்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறது
யுகாந்திரங்களாக

அசைவற்ற புவியை
சலனமுறச் செய்தது
அன்பின் இருப்பு

நம்பிக்கை

புயலால்
அலைக்கழிக்கப்பட்ட
ஒற்றைப் படகைச் சுற்றி
திசையெங்கும் கடல்
படகிலிருப்பவன்
நம்பிக்கையுடனிருக்கிறான்
எஞ்சிய கலனில்
சேகரித்துக் கொள்கிறான்
பெய்யும்
மேகங்களின் நீர்த் துளிகளை

அடுத்த கண
நிகழ்வுகளின்
எண்ணம் இன்றி
கரிப்பை
இனிக்கச் செய்யும்
ரசவாதத்தை நினைத்துப் பார்க்கிறான்
அன்பின் மாய ரசவாதத்தை
அன்பின் ரசவாதியை