தனிப்பெரும் பெண்மை

அன்னை

பேசத் துவங்கும் முன்பிருந்து
எனது உலகமாயிருந்தது
உனது முகம்
உனது மொழி
உனது புன்னகை

உன் ஒக்கலில் அமர்ந்து
துவங்கியது
என் பயணங்கள்

உனது விரல்களின் வழியே
அருந்திக் கொண்டிருந்தேன்
பசி தீர்க்கும் உணவை

காகங்களுக்கும்
எனக்கும்
மத்தியில் இருந்த உலகத்தை
நீ உருவாக்கிக் கொடுத்தாய்

வால் குழைக்கும்
முதல் நண்பனை
அறிமுகம் செய்து வைத்தாய்

தினமும் நிலவைக் காட்டினாய்

நட்சத்திரங்கள்
மினுக்கிக் கொண்டிருப்பதன்
முதல் கதையைச் சொன்னாய்

உன் விரல் பிடித்து
எழுதத் துவங்கினேன்
உன் மடியமர்ந்து
விரல் பிடிக்கவே
எழுதத் துவங்கினேன்

உன்னை
எவ்வளவு விளித்திருப்பேன்
லட்சோப லட்சம்

நீ சொன்ன
முதல் நெடுங்கதை
நான்கு சகோதரர்கள்
ஒரு படகோட்டி
ஒரு குரங்கு மாவீரன்
பத்து தலை மனிதன்

நீ சொன்ன
அடுத்த கதை
ஐந்து சகோதரர்கள் கதை
ஒரு யுத்தம்
ஒரு புல்லாங்குழல்

உன் முகம்
மலரும்
நிமித்தங்களை
நான் நன்றாக அறிந்திருந்தேன்

உனது
துக்கமும்
கண்ணீரும் கூட
மெல்ல மெல்ல அறிமுகமானது

எல்லாமும்
யாவையும் ஆன
தெய்வத்திடம்
எப்போதும் பிராத்திக்கச் சொன்னாய்

என் கனவுகளை
உன்னிடம் கூறிக் கொண்டிருந்தேன்
உன்னிடம் மட்டும்
கூறிக் கொண்டிருந்தேன்

உனது இனிமைகளின்
பெரும்பங்கை
என்னிடம்
என்னிடம் மட்டுமே
தந்து கொண்டிருந்தாய்

என் கண்ணீரை
எப்போதும் துடைத்தது
உனது கரம்


நதி

உன்னை
நான்
எப்போதும் விரும்பினேன்

அகத்திலிருந்து
உனது படித்துறைகளுக்கு
வந்து கொண்டிருந்தேன்

உனது குளிர்ச்சியும்
கால் வைக்கையில்
கடித்துத் திரும்பும்
உன் சிறு மீன்களும்
மூழ்குகையில்
மேலும் கீழும்
அலையும் உன் உலகமும்
வசீகரித்துக் கொண்டேயிருந்தன

எனது காகிதக் கப்பல்கள்
உன்னில் பயணித்தன
தேச தேசங்களுக்கு

எனது களிமண் கடவுள்களை
ஒவ்வொரு ஆண்டும்
உன்னிடம்
கரைத்துக் கொண்டிருந்தேன்

நான் பார்க்கும்
வயல்களிளெல்லாம்
நீயே நிறைந்து கொண்டிருந்தாய்

நீ
நிறையும் தன்மையின்
நீர்மை
என்னால்
கருணை
என புரிந்துகொள்ளப்பட்டது

வறண்டிருக்கும் தருணங்களில்
உனது கைப்பிடி மண்ணை
எடுத்து வந்து
என் தோட்டங்களில் இட்டு வைத்தேன்
அவை வளர்ந்து கொண்டிருந்தன
வான் நோக்கி

ஒவ்வொரு ஆண்டும்
நீ வருகையில்
மஞ்சள் அரிசியும்
பாலும்
அர்ப்பணித்தேன்

உன் வேகமும்
உன் உறுதியும்
உன் ஓசையும்
உன் மௌனமும்
எத்தனையோ
கற்றுக் கொடுக்கிறது
எப்போதும்


தெய்வம்

உன்னை
எனக்குக் காண்பித்தது
என் அன்னை

இருளில்
செஞ்சுடர் எழுந்த போது
கண்டது
உன் முகம்

உனது பாதங்களைச்
சுட்டினாள்
என் அன்னை
அவை
எப்போதும் அழகாயிருந்தன

சுடர் எழும் போது
காண்பது
உன் மலர்ப்பாதங்கள்

பெற விரும்புவதை
எப்போதும்
உன்னிடம் யாசிக்க்கச் சொன்னாள்
என் அன்னை

என்னைப் பற்றிய பிராத்தனைகளை
எப்போதும்
உன்னிடம்
முன் வைத்துக் கொண்டேயிருந்தாள்
என் அன்னை

தெய்வம்

நீ
கல்லில் உறைந்த
புன்னகை

என்
தொலை ஆழங்களைக்
கண்டுகொண்டிருந்தன
உனது
மலர்க்கண்கள்

அருகழைத்து வந்து
அன்னை
எனக்குக் காண்பித்தது
உன்னை

சுடர் எழும் போது
கண்டது
உன் முகம்
உன் மலர்ப்பாதங்கள்

உன் கரத்தின்
படைக்கலன்களும்
கனிவு கொண்டிருந்தன

ஒரு தொல்நகரில்
ஓர் அதிகாலை சுடராட்டில்
கண்டேன்
கல்லில் உயிர்த்த உன்னை
உன்னிடம் கொஞ்சிப் பேசிய கிள்ளையை

உன் பாதங்களில்
என் சிரம் கொய்து
சமர்ப்பிக்கிறேன்

உன் தடத்தில்
என் பசுங் கொழுங் குருதி கொட்டி
இரத்தச் சேறாக்குகிறேன்

உன்
குங்குமமும்
மஞ்சளும்
காக்கிறது
உலகை
எப்போதும்

நீ வீற்றிருக்கும் கொலுவில்
அண்டசராசரம்
ஒளிர்கிறது
ஒரு சிறு வைரமாய்

- - -

தனிப்பெரும் பெண்மை

தருநிழலே

கலைமகளே

அளி கரமே

இன்சொல்லே

நம்பிக்கையே

கருணையே

முழு முதலே

ஓம் ஓம் ஓம்

*