இன்று எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் அவர்களுக்கு ஓங்கூர் தக்ஷசிலா பல்கலைக்கழகம் டாக்டர் பட்டம் வழங்கும் பட்டமளிப்பு விழாவுக்கு அவசியம் செல்ல வேண்டும் என முடிவு செய்திருந்தேன். மதியம் 2.30க்கு நிகழ்ச்சி. எனக்கு ரயில் காலை 7.30க்கு இருந்தது. அதில் சென்றால் 11 மணிக்கெல்லாம் திண்டிவனம் சென்று விடும் . அங்கிருந்து 15 நிமிடத்தில் ஓன்கூர் சென்று விடலாம். 11.15க்கே சென்று விட்டால் 2.30 வரை என்ன செய்வது என யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். பேருந்தில் செல்லலாமா என யோசித்தேன். அதுவும் சரிவரவில்லை. காலை 10 மணிக்கு எனது மோட்டார்சைக்கிளில் புறப்பட்டேன். திண்டிவனத்தில் மதிய உணவருந்தி விட்டு ஓங்கூர் சென்று தக்ஷசிலா பல்கலைக்கழக பட்டமளிப்பு விழா அரங்கில் நுழைந்த போது நேரம் 2.28. எஸ். ராமகிருஷ்ணன் வாசகர்கள் பலர் அங்கே வந்திருந்தனர். என்னை அவர்கள் இருக்கைக்கு அருகில் அமர வைத்துக் கொண்டனர். எழுத்தாளர் அகரமுதல்வன் வந்தார். வணக்கம் தெரிவித்தேன். வணக்கம் கூறி எனது பெயரைக் கேட்டார். சொன்னேன். என்ன ஊர் நீங்கள் என்றார். அதையும் சொன்னேன். ‘’ஓ! நீங்க தான் பிரபு மயிலாடுதுறையா? ரொம்ப சந்தோஷம்’’ என்றார். ‘’என்னோட ‘’கடவுள் பிசாசு நிலம்’’ பத்தி நீங்க உங்க பிளாக்ல எழுதியிருக்கீங்க. அத நான் படிச்சேன். கடலூர் சீனு எனக்கு அதோட லிங்க் ஐ அனுப்பியிருந்தார்’’ என்றார். கிட்டத்தட்ட 4 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் நான் எழுதிய பதிவு அது. ‘’கடவுள் பிசாசு நிலம்’’ குறித்து நிலம் பிசாசு கடவுள் என என் வலைப்பூவில் எழுதினேன். இத்த்னை ஆண்டுகளுக்குப் பின்னும் அவர் அதனை நினைவில் வைத்திருந்தது எனக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தது. அகரமுதல்வன் மனதுக்கு மிகவும் நெருக்கமாகிப் போனார். அவரை நான் நன்றாக அறிவேன். அவர் ஒருங்கிணைக்கும் பல இலக்கிய நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து கொண்டிருக்கிறேன். இருப்பினும் உரையாடுவது இதுவே முதல் முறை. மலேசிய நாட்டு அமைச்சரும் இந்தியாவுக்கான பர்மியத் தூதரும் சிறப்பு விருந்தினர்கள். பல்கலைக்கழக வேந்தர், இணை வேந்தர்கள், துணை வேந்தர், பதிவாளர் ஆகியோர் சூழ எழுத்தாளர் எஸ். ராமகிருஷ்ணனும் இசைப் பாடகர் எஸ்.சித்ராவும் அரங்குக்கு வந்தனர். எஸ்.ரா வாசகர்கள் ஒன்றாக அமர்ந்திப்பதைப் பார்த்து வணக்கம் சொல்லி புன்னகைத்தார். நாங்களும் வணங்கினோம். விழாவின் துவக்கமாக தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து ஒலித்தது. ஒரு எழுத்தாளனுக்கு சிறப்பு செய்யும் விழாவில் ஒலிக்கும் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பெரும் அகஎழுச்சியை உண்டாக்கியது. நவீனத் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் மரபின் தொடர்ச்சியான தான் தன் முன்னோடிகள் அனைவரின் சார்பாக தனக்கு அளிக்கப்படும் டாக்டர் பட்டத்தைப் பெற்றுக் கொள்வதாக எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் கூறினார். சென்ற ஆண்டில் ‘’சாந்தி நிகேதன்’’ பல்கலைக்கழகத்துக்கு தான் சென்றதையும் ‘’சாந்தி நிகேதன்’’ ஒரு படைப்பாளி கண்ட கனவு என்பதையும் எஸ்.ரா கூறியதைக் கேட்ட போது மிகவும் உணர்ச்சிகரமாக இருந்தது. இசைப் பாடகி எஸ்.சித்ரா அவர்கள் தனக்கு அளிக்கப்பட்ட பட்டத்துக்கு நன்றி தெரிவித்துப் பேசினார். ‘’மலர்கள் கேட்டேன் ; வனமே தந்தனை. தண்ணீர் கேட்டேன் ; அமிர்தம் தந்தனை’’ என்ற பாடலின் சில வரிகளைப் பாடினார். அவர் பாடல் மொத்த அரங்கையும் உணர்வெழுச்சி கொள்ளச் செய்தது. சிறப்பு விருந்தினர்களை கௌரவிக்கும் விதமாக மலேசிய நாட்டுப்பண்ணும் பர்மிய நாட்டிப்பண்ணும் ஒலித்தது. மொத்த அரங்கும் எழுந்து நின்றது. நான் 3.45 வரை நிகழ்ச்சியில் இருந்து விட்டு புறப்பட்டேன். காலை 10 மணியிலிருந்து தொடர்ந்து 4 மணி நேரம் ஓட்டத்தில் இருந்த வாகனத்தை பட்டமளிப்பு விழா அரங்கின் வெளியே வெயிலில் நிறுத்தி விட்டேன். ஏற்கனவே 4 மணி நேர தொடர் ஓட்டத்தால் எஞ்ஜின் ஆயில் சூடாகியிருக்கும். சூரிய வெயில் என்ஜின் குளிர்ச்சி அடைய விட்டிருக்காது. வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தால் ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை. வண்டி சென்சார் மாடல். என்ஜின் சூடாக இருந்தால் ஸ்டார்ட் ஆகாது. 30 நிமிடம் நிழலில் நிறுத்தி வைத்தேன். அப்போது ஃபோன் ஒரு மிஸ்டு கால் காட்டியது. இரண்டு மணி நேரம் முன் அழைப்பு வந்திருக்கிறது. நான் அந்த எண்ணுக்கு ஃபோன் செய்தேன். ‘’இரண்டு மணி நேரம் முன்பு எனக்கு இந்த நம்பரிலிருந்து ஃபோன் வந்தது ‘’ என்றேன்.ஃபோன் பேசியவர் ‘’சாரி ராங் நம்பர்’’ என்றார். ‘’கேன் ஐ நோ டு ஹூம் யூ கால்டு 2 ஹவர்ஸ் பேக்’’ என்றேன். அவர் யோசித்து ‘’பிரபு திருப்பதி’’ என்றார். ‘’ஐ ஆம் பிரபு பட் ஐ ஆம் ஃபிரம் மயிலாடுதுறை’’ என்றேன். ‘’ஓ பிரபு நீங்களா. நான் வினாயகம். கங்கா ஹஸ்பண்ட்’’ என்றார். ‘’அப்பாடா! நாம பேசி எத்தனை வருஷம் இருக்கும். ராங் நம்பர்னு பேச வேண்டியிருக்கு’’ என்றேன். வினாயகம் நாமகிரிப்பேட்டையைச் சேர்ந்தவர். அவரும் கங்கா அக்காவும் இந்திய ஆட்சிப் பணி தேர்வுக்கு தயார் செய்து கொண்டிருந்தார்கள் . நூலிழையில் தேர்வாகாமல் போனார்கள். வினாயகம் பின் ஜெர்மனியின் BOSCH நிறுவனத்தில் ஜப்பானில் பணியில் சேர்ந்தார். ஜப்பானில் பல ஆண்டுகள் இருந்தார். கங்கா அக்கா ஜப்பான் மொழி கற்றுக் கொண்டு அங்கேயிருந்த பள்ளி ஒன்றில் ஜப்பானிய மொழியைக் கற்றுக் கொடுக்கும் ஆசிரியையாக இருந்தார். அவரிடம் பேசியது மகிழ்ச்சி அளித்தது. 4.45 அளவில் வண்டி கிளம்பியது. 8.45க்கு ஊர் வந்து சேர்ந்தேன்.
பிரபு மயிலாடுதுறை
Thursday, 19 November 2026
டாக்டர்.எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்
ரயில் நிலைய பார்க்கிங் - சிபிகிராம்ஸ்- ரயில்வே பதில்
ரயில்வே துறையிலிருந்து ஃபோன் வந்தது. ரயில் நிலைய பார்க்கிங் ஒப்பந்ததாரர் எச்சரிக்கப்பட்டிருப்பதாகவும் இனி பிழை நிகழாது என்றும் கூறினர். சி பி கி ராம் ஸ் லும் பதில் அளித்திருந்தனர். சி பி கி ராம் ஸ் பதிலில் நிகழ்ந்த பிழையை ரயில்வே ஒப்புக் கொண்டுள்ளது. அதையே முதன்மை ஆவணமாகக் கொண்டு நுகர்வோர் நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடர உள்ளேன். இதை தனிப்பட்ட பிரச்சனையாக அல்லாமல் பொது பிரச்சனையாகவும் அணுக வேண்டும் என்னும் கோரிக்கையை முன்வைக்க உள்ளேன்.
மூடுவிழா (நகைச்சுவைக் கட்டுரை)
கடந்த சில நாட்களாக 40 கி.மீ வரையிலான தூரத்தைப் பேருந்தில் பயணம் செய்ய விரும்புகிறேன். பல ஆண்டுகளாக தினமும் டூ-வீலர் பயணத்துக்குப் பயன்படுத்துவதற்கு சிறு இடைவெளியை மனம் நாடுகிறது. பொதுப் போக்குவரத்தின் பல ஆண்டு கால நுகர்வோன் என்னும் முறையில் தற்போது பேருந்துகளில் கூட்டம் பெரிதாகக் குறைந்திருப்பதைக் கண்டேன். பொதுவாக ஒரு பேருந்தில் 60 பேர் பயணிக்க இயலும் என்றால் சாமானியமாக 55 - 65 பேர் பேருந்தில் பயணிப்பார்கள் என்பதே மாமூல் நிலை. இப்போது 40 - 45 பேர் மட்டுமே பேருந்தில் இருக்கிறார்கள். எனக்குத் தான் இப்படி தோன்றுகின்றதா அல்லது உள்ள நிலையே இதுதானா என்னும் ஐயம் எனக்கு ஏற்பட்டது. நேற்று பேருந்தில் பயணித்த போது நடத்துநர் பாதி காலியாக இருந்த இருக்கைகளில் ஒன்றில் அமர்ந்திருந்தார். நான் அவருக்கு முன் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தேன். அவர் பக்கம் திரும்பி , ‘’சார்! வழக்கமா டிக்கெட் ஃபுல்லா இருக்கும். இப்ப என்ன சார் எல்லா பஸ்லயும் காலி சீட் அதிகமா இருக்கு.’’என்றேன். ‘’ஆமாங்க. இப்ப அப்படித்தான்’’.’’என்ன காரணம்’’ ‘’காரணம்னு என்ன சொல்ல. மொத்த சீட் 60. அதுல 30 பேர் ஜெண்ட்ஸ் இருக்காங்க 30 பேர் லேடீஸ்னா கலெக்ஷன் 30 சீட் தானே. ஏற்கனவே 65 சீட் ஏத்தியே டிரான்ஸ்போர்ட் நஷ்டத்துல தான் போகுது. இப்ப கலெக்ஷன் பாதிக்குப் பாதி ஆயிடுச்சு. அப்புறம் என்ன? ஒப்புக்கு ஓட்ட வேண்டியது தான்’’. அவர் மிகவும் அதிருப்தியாக இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது. ‘’இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல இந்த கண்டிஷன் மாறுமா?’’ என்றேன். ‘’மாறும். ஸ்டேட் டிரான்ஸ்போர்ட் கார்பொரேஷன் எல்லாத்துக்கும் மூடுவிழா செய்யற மாதிரி வரும்’’ என்றார்.
பாசுரப்படி பாகவதம்
தினம் ஒரு புது நூலை வாசிப்பது போல் மகிழ்ச்சிக்குரிய செயல் வேறில்லை. தினம் ஒரு பழைய நூலை வாசிப்பது போல் மகிழ்ச்சிக்குரிய செயலும் வேறொன்றில்லை. அந்நூல்கள் அளிக்கும் திறப்புகள் அரிதானவை.
இன்று ‘’பாசுரப்படி பாகவதம்’’ என்னும் நூலை வாசித்தேன். 17 பக்கம் மட்டுமே கொண்ட சிறுநூல். ஆழ்வார் பாசுரங்களில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் பாகவத நிகழ்வுகளை மாலை போல் கோர்த்து அளித்திருக்கிறார்கள்.
ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பாலனாக இருந்த போது நிகழ்த்திய லீலைகள். ஆவணி தேய்பிறை அஷ்டமியில் சிறைச்சாலையில் பிறந்தது, சிறைச்சாலைக் கதவுகள் நள்ளிரவில் திறக்க வசுதேவர் கோகுலத்துக்கு கிருஷ்ணனை சுமந்து செல்வது, யசோதையின் செல்வனாக கிருஷ்ணன் வளர்வது, பூதனை வதம், வாயில் ஏழுலகும் காட்டியது, சகடாசுரனை அழித்தது, காளிங்க நர்த்தனம், கோவர்த்தன கிரியை குடையாகப் பிடித்தது என பல லீலைகள் நம் நாட்டில் யாவருமே அறிந்திருப்பார்கள். எவ்விதம் கோடானுகோடி மக்கள் நினைவில் இந்த லீலைகள் சென்றமர்ந்திருக்கின்றன என்பது எண்ண எண்ண வியப்பு மேலிடும் ஒன்றே. பகவான் நினைவை மனதில் கொண்டிருப்பதை புனிதமாக எண்ணும் உயிர்களின் தேசம் பாரதம். அந்த நினைவே ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக நம் மண்ணை கர்மபூமியாக ஆக்கியிருக்கிறது.
சிறிய நூல். வியப்பூட்டும் நூல்.
Wednesday, 18 November 2026
சக பயணி
ஆடுதுறையிலிருந்து ஊருக்கு பேருந்தில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தேன். இப்போது சிறிய தோள் பை ஒன்றைப் பயன்படுத்தத் துவங்கியிருக்கிறேன். அலைபேசி, பர்ஸ், பேனா, டிக்கெட் , பாக்கெட் சைஸ் ஏடு, வண்டி சாவி ஆகியவற்றை மட்டும் போட்டு வைக்கும் அளவுக்கு சிறிய தோள் பை. பேருந்தில் ஏறி அப்போது தான் அமர்ந்தேன். அலைபேசி பைக்குள் இருந்தது. அருகில் இருந்தவரிடம் என் மணிக்கட்டைச் சுட்டுக் காட்டி ‘’டைம் என்ன சார்’’ என்றேன். அவர் தன் அலைபேசியைப் பார்த்தார். அதில் நேரம் 7.28 என இருந்தது. என்னிடம் ‘’செவன் தேர்ட்டி’’ என்றார். ‘’சார் இப்ப பெரும்பாலனவங்க மணி பாக்க வாட்ச் கட்டறதில்லை. இருந்தாலும் நான் ஃபோர்ஸ் ஆஃப் ஹேபிட்டால மணிக்கட்டை சுட்டிக் காட்டி டயம் கேக்கறன்’’ என்றேன். அவர் புன்னகைத்தார். உரையாடத் தொடங்கினோம். அவர் ஓய்வு பெற்ற நெடுஞ்சாலைத்துறை பொறியாளர். தேசிய நெடுஞ்சாலை மேம்பாட்டு ஆணையம் மாநிலம் முழுதும் மேற்கொள்ளும் சாலைப் பணிகளை மிகவும் சிலாகித்து சொன்னார். ‘’ரோடு டேக்ஸ் அந்த அமௌண்ட்ட விட பலமடங்கு ரெவின்யூ ஜெனரேட் செஞ்சுடும்’’ என்றார். ‘’செல்வம் சாலைகளை உருவாக்கவில்லை ; சாலைகள் தான் செல்வத்தை உருவாக்குகின்றன’’ இது தாமஸ் ஜெபர்சன் சொன்னது சார் என்றேன். அந்த மேற்கோளை அப்போது தான் கேள்விப்படுகிறார். அவருக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி. அவருடன் உரையாடியது எனக்கும் மகிழ்ச்சி.
Tuesday, 17 November 2026
ஏன் தகவல் தெரிவிக்கப்பட வேண்டும்?
எனது சாமானிய வாழ்க்கையில் என் கண்ணில் படும் விஷயங்களில் நான் முக்கியம் என நினைப்பவை குறித்து குரல் எழுப்புகிறேன். எனது இந்த தன்மை நான் புழங்கும் சாமானிய சுற்றத்தில் சற்று நூதனமாக நோக்கப்படுவதுண்டு. இதில் நூதனம் என ஏதுமில்லை. நம் வீட்டில் மின்விளக்கு ஒளிரவில்லை என்றால் அதனை நாமே மாற்றுகிறோம். நம் வீதியில் மின்விளக்கு ஒளிரவில்லை என்றால் அதனை நாமே நேரடியாக மாற்ற முடியாது ; மாற்றக் கூடாது ; சம்பந்தப்பட்ட அரசு அலுவலகத்துக்கு அதனைத் தெரிவிக்க வேண்டும். வீதியில் மின்விளக்குகள் முறையாக ஒளிர்கின்றனவா எனக் கண்காணிப்பது சம்பந்தப்பட்ட அரசு அலுவலகங்களின் பணி தான் எனினும் ஒரு அஞ்சல் அட்டையிலோ அல்லது அஞ்சல் உறையிலோ ஒரு கடிதம் மூலம் தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டால் அது அவர்கள் பணியை லகுவாக மேற்கொள்ள உதவிகரமாக இருக்கும். அது ஒரு நல்லெண்ண நடவடிக்கையே. ஒரு பகுதியில் 1000 பேர் வசிக்கிறார்கள் என்றால் அதில் ஒருவரோ அல்லது இருவரோ அல்லது நான்கு பேரோ இது போன்ற நடவடிக்கைகளுக்கு தங்கள் நாளின் மிகச் சில நிமிடங்களை அளிப்பார்களாயின் சூழல் மேம்பட்டு இருக்கும் என்பதை எவரும் ஒப்புக் கொள்வார்கள்.
பொதுவாக எந்த ஒரு அரசு அலுவலகத்துக்கு சென்றாலும் அங்கே உள்ள அரசு ஊழியர்கள் பொதுமக்களை முறையாக வரவேற்று முறையாக பதில் அளிப்பதில்லை என்பது நம் சமூகத்தில் பெரும்பான்மையினருக்கு அனுபவமாக இருக்கும். அதற்கு காரணம் என்ன? அரசு ஊழியர்கள் தங்களை ஒரு குழுவாகவும் அலுவலகத்துக்கு வரும் பொதுமக்களை ‘’இதரர்’’களாகவும் கருதுகிறார்கள். அந்த மனநிலை ஏன் உருவாகிறது ? ஒரு அலுவலகத்தில் இருக்கும் அரசு ஊழியர்களுக்கு பொதுவான தன்மை என்பது அவர்கள் அனைவருக்கும் அந்த அலுவலகம் மூலம் ஊதியம் கிடைக்கிறது. பொதுமக்கள் வந்தாலும் வராவிட்டாலும் அவர்களுக்கு ஊதியம் கிடைக்கும். வேலையே செய்யாமல் இருந்தாலும் ஊதியம் கிடைக்கும். அப்படி இருக்கையில் தங்கள் மூலம் ஒரு வேலையை நிகழும் என எதிர்பார்த்து அலுவலகத்துக்கு வரும் குடிமகனை அன்னியமாக எண்ணுகிறார்கள். இந்த அன்னியத்தன்மையிலிருந்தே ஊழல் உருவாகிறது. மக்கள் பலமுறை அலைக்கழிக்கப்பட்டால் தங்கள் பணிகளுக்கு லஞ்சம் கொடுக்க முன்வருவார்கள். அதை அரசு ஊழியர்கள் பயன்படுத்துகிறார்கள். நம் நாட்டில் அரசு அலுவலகங்களுக்கும் பொதுமக்களுக்கும் இடையே ஓர் இடைவெளி இருக்கிறது. இந்த இடைவெளியைக் குறைக்க சாமானிய குடிமக்களும் பங்காற்ற முடியும்.
நான் ஓர் அரசு அலுவலகத்துக்கு செல்லும் போது அதை என்னுடைய அலுவலகம் எனக்கான அலுவலகம் என்றே கருதுவேன். அதை வேறுபடுத்தி உணர மாட்டேன். இந்திய அரசியல் சாசனத்தின் அடிப்படையில் அரசு அமைக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே எல்லா இந்தியக் குடிமக்களுக்கும் அந்த அலுவலகத்தின் செயல்பாட்டில் பொறுப்பு உண்டு என்றே நான் நினைப்பேன். இது ஒரு மன அமைப்பு. ஒரு விஷயத்தை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள சிறந்த வழி.
ஜனநாயகம் சிறப்பாக இருக்க பொதுமக்களின் பங்களிப்பு அவசியம்.
கிராம சபைக் கூட்டங்களில் அதிக அளவு மக்கள் பங்கேற்க வேண்டும் என மாநில அரசு தொடர்ச்சியாக பரப்புரை செய்கிறது. பலமுறை ‘’கிராம சபை கிராம சபை’’ என வானொலிச் செய்திகளில் கூறப்படுவதைக் கேட்டிருந்தேன். ஊருக்கு அருகில் இருக்கும் கிராமத்தின் கிராம சபைக் கூட்டம் ஒன்றுக்குச் சென்றிருந்தேன். அங்கே அந்த கிராமத்தின் 120 நாளின் வரவு செலவு கணக்கு பொதுமக்கள் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டது. அதனைப் பார்த்தேன். 120 நாளில் மின் விளக்கு மாற்ற என ரூ.30,000 செலவு செய்யப்பட்டுள்ளது என குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. எனக்கு அது மிகைப்படுத்தப்பட்ட எண்ணிக்கை எனத் தோன்றியது. என் ஐயத்தைத் தெரிவித்து வருவாய் கோட்டாட்சியருக்கும் மாவட்ட ஆட்சியருக்கும் கடிதமாக எழுதினேன். தகவல் பெறும் உரிமைச்சட்டம் படி விவரங்கள் கோரினேன். மாநில தணிக்கை அலுவலக கவனத்துக்கு விஷயத்தைக் கொண்டு சென்றேன். ஒரு கடிதம் எழுத 15 ந்மிடங்கள் ஆகலாம். பொது நன்மைக்காக அந்த 15 நிமிடத்தை செலவிடலாம் என்பது எனது எண்ணம். இவ்விதம் ஐயம் எழுப்பியதால் இனி இதைப் போல மிகைப்படுத்தப்பட்ட செலவு தாக்கல் ஆகாதா என்பது பொதுவாக எழுப்பப்படும் கேள்வி. இயல்பான கேள்விதான். இப்போது ஒருவர் அல்லது இருவர் அல்லது மூவர் கேள்வி கேட்கிறார்கள். இன்னும் அதிக எண்ணிக்கையில் தகவல் தெரிவிக்கப்படும் ஐயம் எழுப்பப்படும் என்னும் நிலை ஏற்படும் போது ஊழல் இல்லாமல் ஆகும். அந்த நிலை சாத்தியம் தான். அந்நிலை ஏற்பட யாரேனும் ஒருவர் அல்லது இருவர் அல்லது மூவர் குரல் எழுப்பியே ஆக வேண்டும். ஒன்று இரண்டு மூன்று என ஏறுவரிசையில் எண்கள் ஏறியே 10 என்னும் இரட்டை இலக்க எண்ணையும் 100 என்னும் மூன்று இலக்க எண்ணையும் அடைய முடியும்.
ரயில் நிலைய கவுண்டரில் டிக்கெட் எடுக்கும் போது டிக்கெட் விலையைத் தாண்டி கூடுதலாக ரூ.10 கேட்டால் டிக்கெட் எடுக்க 100 பேர் செல்கிறார்கள் என்றால் 100 பேரும் ஏன் கூடுதலாகத் தர வேண்டும் என கேள்வி கேட்பார்கள். காரணம் டிக்கெட் விலை குறித்த விழிப்புணர்வு பொதுமக்களிடம் இருக்கிறது. ஆனால் ரயில் நிலைய பார்க்கிங்கில் பார்க்கிங் கட்டணம் எனக் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் தொகைக்கு அதிகமாக கட்டணம் வசூல் செய்தால் ஏன் கூடுதலாக கட்டணம் செலுத்த வேண்டும் எனக் கேட்க மக்களுக்குத் தோன்றுவதில்லை. பல காரணங்கள். அவசரம் காரணமாக இருக்கலாம். கவனமின்மை காரணமாக இருக்கலாம். அந்த விஷயம் குறித்து விழிப்புணர்வு இல்லாமல் இருக்கலாம். அவ்விதம் ஏற்பட வேண்டும் என்றால் அதனை ஒரு சிலராவது முன்னெடுக்க வேண்டும்.
ரயில் நிலைய பார்க்கிங் கட்டண விவகாரத்தில் ஒரு விஷயத்தைக் கவனித்தேன். இதனை ஒரு தனிநபர் தாவா என்று பார்த்தால் இது ரூ.10 சம்பந்தமான விஷயம். அந்த ரயில் நிலையத்தில் வரும் எல்லா வாகன ஓட்டிகளிடமும் ரூ.10 கூடுதல் வசூல் எனப் பார்த்தால் அது ஆண்டுக்கு ரூ.10 லட்சம் முறைகேடு. 100 ரயில் நிலையங்களில் ஒப்பந்ததாரர்கள் இவ்விதம் கூடுதலாக வசூலித்தால் அது ரூ.10 கோடி முறைகேடு சம்பந்தப்பட்ட விஷயம்.
இப்போது சி பி கி ராம் ஸ் புகார் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. உறுதியான நடவடிக்கை உறுதியான விசாரணை தேவை எனக் கேட்டிருக்கிறோம். எவ்விதம் செயல்படுகிறார்கள் என்பதைப் பார்த்து இந்த விவகாரத்தை நுகர்வோர் நீதிமன்றத்துக்குக் கொண்டு செல்லலாம் என எண்ணம் உள்ளது. ரயில்வே விஜிலென்ஸ்க்கும் தேவை எனில் தகவல் தெரிவிக்கலாம். நான்கு அல்லது ஐந்து பெரிய ரயில் நிலையங்களில் பார்க்கிங் கட்டணம் முறைப்படி வசூலிக்கிறார்களா என அவதானித்தால் விஷயம் தெரிந்து விடும். கூடுதல் கட்டணம் பல இடங்களில் வசூல் செய்தால் ரயில்வே விஜிலென்ஸ் கவனத்துக்குக் கூட இந்த விஷயத்தைக் கொண்டு செல்லலாம்.
நான் அரசின் மீதும் அரசின் இயங்குமுறை மீதும் நல்லெண்ணமும் நம்பிக்கையும் கொண்டவன். அதன் அடிப்படையிலேயே என் முன்னெடுப்புகள் நிலை கொண்டுள்ளன.

