வங்கி ஊழியர்கள் செப்டம்பர் 28, 29, 30 ஆகிய மூன்று தினங்கள் வேலைநிறுத்தம் நடைபெறும் என அறிவித்திருக்கின்றனர். இந்த அறிவிப்பு பொதுமக்களுக்கும் அரசுக்கும் அவர்கள் விடுத்திருக்கும் மிரட்டலே ஆகும். இந்த மிரட்டலுக்கு அரசு எதன் பொருட்டும் பணியக் கூடாது. வங்கிகள் வாரத்துக்கு 6 நாட்கள் பணி புரிவது தொடர வேண்டும். தற்போது மாதத்துக்கு இரண்டு சனிக்கிழ்மைகள் விடுமுறை என இருப்பதைக் கூட மாற்றம் செய்து முன்னர் இருந்ததைப் போல சனிக்கிழமைகளிலும் வங்கி வேலைநாள் என அமைக்க வேண்டும். செப்டம்பர் 28,29,30 ஆகிய 3 தினங்கள் வேலைநிறுத்தம் என அறிவித்திருந்தாலும் செப்டம்பர் 26, செப்டம்பர் 27 ஆகிய இரு தினங்கள் விடுமுறை என்பதாலும் அக்டோபர் 2 காந்தி ஜெயந்தி விடுமுறை என்பதாலும் செப்டம்பர் 26 லிருந்து அக்டோபர் 2 வரையிலான ஏழு நாட்களில் அக்டோபர் 1 ஒருநாள் மட்டுமே வங்கி இயங்கும் விதமாக செய்து நாட்டு மக்களுக்கு பெரும் இன்னல் விளைவித்து அதன் மூலம் அரசுக்கு நெருக்கடி கொடுத்து தங்கள் நோக்கங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்பதே வங்கி ஊழியர்களின் நோக்கம் ஆகும். அரசு இந்த மிரட்டலுக்கு ஒருபோதும் பணியக் கூடாது.
கன்னியாகுமரியிலிருந்து காஷ்மீர் வரை உள்ள வணிகர்கள் தங்கள் அன்றாட வணிகத் தொகையை வங்கிகளில் செலுத்துகின்றனர். நாடு முழுதும் உள்ள விவசாயிகள் தங்கள் விவசாய செலவுகளுக்காக தங்கள் குடும்பத்தின் தங்க நகைகளை அடகு வைத்து விவசாயக் கடன் பெறுகின்றனர். இவ்விதமான தேவையும் அவசியமும் நம் நாட்டின் வாடிக்கையாளர்களுக்கு இருக்கும் நிலையில் வங்கிகள் வாரத்துக்கு 6 நாட்கள் இயங்குவதே முறையான செயலாக இருக்கும்.
நம் நாட்டில் தபால் துறை வாரத்துக்கு 6 நாட்கள் இயங்குகிறது. ரயில்வே தபால் சேவை என்னும் பிரிவு வாரத்துக்கு 7 நாட்களும் இயங்குகிறது. ரயில்வே துறை வாரத்துக்கு 7 நாட்கள் என வருடத்தின் 365 நாட்களும் வேலை பார்க்கின்றனர். அவர்களுக்கு விடுப்பு என்பது சுழற்சி முறையில் அமைத்துக் கொள்வதே. வங்கிகள் ஏன் அவ்விதமான சுழற்சி முறையில் செயலாற்றக் கூடாது?
நம் நாட்டின் வங்கிகள் வணிகத் திறனும் நிர்வாகத் திறனும் குறைவானவை. வங்கிகள் நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு ஆற்றும் பணியை நான் மதிக்கிறேன். அந்த மதிப்புடனேயே வங்கிகள் வணிகத் திறனும் நிர்வாகத் திறனும் குறைவானவை என்னும் எனது மதிப்பீட்டையும் முன்வைக்கிறேன். ஒரு கிராமத்தில் ஒரு வங்கிக் கிளை அமைகிறது என்றால் அந்தக் கிராமத்தின் பொருளியல் அந்த வங்கியின் சேவைகள் மூலம் உயர வேண்டும். அவ்விதம் எங்கு நிகழ்கிறதோ அங்கே மட்டுமே வங்கிகள் தன் பணியை சரியாக சிறப்பாகச் செய்கின்றன என்பது பொருள். வங்கி என்னும் அமைப்பு இருப்பது அது அமைந்திருக்கும் பிராந்தியத்தின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்காகவே ; அந்த வங்கிக் கிளையின் ஊழியர்கள் லட்சக்கணக்கான ரூபாய் மாத ஊதியம் பெறுவதை நோக்கமாகக் கொண்டு அல்ல. துரதிர்ஷ்டவசமாக நம் நாட்டின் வங்கி ஊழியர்கள் வங்கிகள் இயங்குவதே தாங்கள் மாத ஊதியம் பெறுவதற்காகவே என்று எண்ணுகின்றனர்.
சென்ற நிதி ஆண்டில் நாட்டின் தேசிய மயமாக்கப்பட்ட வங்கிகள் 383 லட்சம் கோடிக்கு வணிகம் செய்திருப்பதாக இணையம் தெரிவிக்கிறது. இத்தனை பெரிய தொகை புழக்கத்தில் இருக்கும் நிதி அமைப்பான வங்கிகள் ரயில்வே போல ரயில்வே தபால் சேவை போல ஒரு வேலை அமைப்பை உருவாக்கிக் கொள்ள முடியாதா? அவ்விதம் உருவாக்கிக் கொள்வது குறித்து வங்கி ஊழியர்கள் சிந்தித்தது உண்டா?
வங்கி வாடிக்கையாளர்களான நாட்டின் குடிமக்களுக்கு வங்கிகள் சராசரி வாடிக்கையாளர் சேவையைக் கூட அளிப்பதில்லை என்னும் அனுபவம் இருப்பதால் வங்கி ஊழியர் வேலைநிறுத்தத்தை நாட்டுக்கு வங்கி ஊழியர்கள் விடுக்கும் மிரட்டலாகவே நாட்டின் கோடானுகோடி குடிமக்கள் காண்கிறார்கள். ஆகவே அரசாங்கம் எக்காரணம் கொண்டும் வங்கி ஊழியர் மிரட்டலுக்குப் பணியக் கூடாது. வேலைநிறுத்தத்தில் ஈடுபடும் ஒவ்வொரு வங்கி ஊழியரின் மீதும் துறைரீதியான நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.