Thursday, 19 November 2026

ஓங்கூர் பயணம்

இன்று எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் அவர்களுக்கு ஓங்கூர் தக்‌ஷசிலா பல்கலைக்கழகம் டாக்டர் பட்டம் வழங்கும் பட்டமளிப்பு விழாவுக்கு அவசியம் செல்ல வேண்டும் என முடிவு செய்திருந்தேன். மதியம் 2.30க்கு நிகழ்ச்சி. எனக்கு ரயில் காலை 7.30க்கு இருந்தது. அதில் சென்றால் 11 மணிக்கெல்லாம் திண்டிவனம் சென்று விடும் . அங்கிருந்து 15 நிமிடத்தில் ஓன்கூர் சென்று விடலாம். 11.15க்கே சென்று விட்டால் 2.30 வரை என்ன செய்வது என யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். பேருந்தில் செல்லலாமா என யோசித்தேன். அதுவும் சரிவரவில்லை. காலை 10 மணிக்கு எனது மோட்டார்சைக்கிளில் புறப்பட்டேன். திண்டிவனத்தில் மதிய உணவருந்தி விட்டு ஓங்கூர் சென்று தக்‌ஷசிலா பல்கலைக்கழக பட்டமளிப்பு விழா அரங்கில் நுழைந்த போது நேரம் 2.28. எஸ். ராமகிருஷ்ணன் வாசகர்கள் பலர் அங்கே வந்திருந்தனர். என்னை அவர்கள் இருக்கைக்கு அருகில் அமர வைத்துக் கொண்டனர். எழுத்தாளர் அகரமுதல்வன் வந்தார். வணக்கம் தெரிவித்தேன். வணக்கம் கூறி எனது பெயரைக் கேட்டார். சொன்னேன். என்ன ஊர் நீங்கள் என்றார். அதையும் சொன்னேன். ‘’ஓ! நீங்க தான் பிரபு மயிலாடுதுறையா? ரொம்ப சந்தோஷம்’’ என்றார். ‘’என்னோட ‘’கடவுள் பிசாசு நிலம்’’ பத்தி நீங்க உங்க பிளாக்ல எழுதியிருக்கீங்க. அத நான் படிச்சேன். கடலூர் சீனு எனக்கு அதோட லிங்க் ஐ அனுப்பியிருந்தார்’’ என்றார். கிட்டத்தட்ட 4 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் நான் எழுதிய பதிவு அது. ‘’கடவுள் பிசாசு நிலம்’’ குறித்து நிலம் பிசாசு கடவுள் என என் வலைப்பூவில் எழுதினேன். இத்த்னை ஆண்டுகளுக்குப் பின்னும் அவர் அதனை நினைவில் வைத்திருந்தது எனக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தது. அகரமுதல்வன் மனதுக்கு மிகவும் நெருக்கமாகிப் போனார். அவரை நான் நன்றாக அறிவேன். அவர் ஒருங்கிணைக்கும் பல இலக்கிய நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து கொண்டிருக்கிறேன். இருப்பினும் உரையாடுவது இதுவே முதல் முறை. மலேசிய நாட்டு அமைச்சரும் இந்தியாவுக்கான பர்மியத் தூதரும் சிறப்பு விருந்தினர்கள். பல்கலைக்கழக வேந்தர், இணை வேந்தர்கள், துணை வேந்தர், பதிவாளர் ஆகியோர் சூழ எழுத்தாளர் எஸ். ராமகிருஷ்ணனும் இசைப் பாடகர் எஸ்.சித்ராவும் அரங்குக்கு வந்தனர். எஸ்.ரா வாசகர்கள் ஒன்றாக அமர்ந்திப்பதைப் பார்த்து வணக்கம் சொல்லி புன்னகைத்தார். நாங்களும் வணங்கினோம். விழாவின் துவக்கமாக தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து ஒலித்தது. ஒரு எழுத்தாளனுக்கு சிறப்பு செய்யும் விழாவில் ஒலிக்கும் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பெரும் அகஎழுச்சியை உண்டாக்கியது. நவீனத் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் மரபின் தொடர்ச்சியான தான் தன் முன்னோடிகள் அனைவரின் சார்பாக தனக்கு அளிக்கப்படும் டாக்டர் பட்டத்தைப் பெற்றுக் கொள்வதாக எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் கூறினார். சென்ற ஆண்டில் ‘’சாந்தி நிகேதன்’’ பல்கலைக்கழகத்துக்கு தான் சென்றதையும் ‘’சாந்தி நிகேதன்’’ ஒரு படைப்பாளி கண்ட கனவு என்பதையும் எஸ்.ரா கூறியதைக் கேட்ட போது மிகவும் உணர்ச்சிகரமாக இருந்தது. இசைப் பாடகி எஸ்.சித்ரா அவர்கள் தனக்கு அளிக்கப்பட்ட பட்டத்துக்கு நன்றி தெரிவித்துப் பேசினார். ‘’மலர்கள் கேட்டேன் ; வனமே தந்தனை. தண்ணீர் கேட்டேன் ; அமிர்தம் தந்தனை’’ என்ற பாடலின் சில வரிகளைப் பாடினார். அவர் பாடல் மொத்த அரங்கையும் உணர்வெழுச்சி கொள்ளச் செய்தது. சிறப்பு விருந்தினர்களை கௌரவிக்கும் விதமாக மலேசிய நாட்டுப்பண்ணும் பர்மிய நாட்டிப்பண்ணும் ஒலித்தது. மொத்த அரங்கும் எழுந்து நின்றது. நான் 3.45 வரை நிகழ்ச்சியில் இருந்து விட்டு புறப்பட்டேன். காலை 10 மணியிலிருந்து தொடர்ந்து 4 மணி நேரம் ஓட்டத்தில் இருந்த வாகனத்தை பட்டமளிப்பு விழா அரங்கின் வெளியே வெயிலில் நிறுத்தி விட்டேன். ஏற்கனவே 4 மணி நேர தொடர் ஓட்டத்தால் எஞ்ஜின் ஆயில் சூடாகியிருக்கும். சூரிய வெயில் என்ஜின் குளிர்ச்சி அடைய விட்டிருக்காது. வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தால் ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை. வண்டி சென்சார் மாடல். என்ஜின் சூடாக இருந்தால் ஸ்டார்ட் ஆகாது. 30 நிமிடம் நிழலில் நிறுத்தி வைத்தேன். அப்போது ஃபோன் ஒரு மிஸ்டு கால் காட்டியது. இரண்டு மணி நேரம் முன் அழைப்பு வந்திருக்கிறது. நான் அந்த எண்ணுக்கு ஃபோன் செய்தேன். ‘’இரண்டு மணி நேரம் முன்பு எனக்கு இந்த நம்பரிலிருந்து ஃபோன் வந்தது ‘’ என்றேன்.ஃபோன் பேசியவர் ‘’சாரி ராங் நம்பர்’’ என்றார். ‘’கேன் ஐ நோ டு ஹூம் யூ கால்டு 2 ஹவர்ஸ் பேக்’’ என்றேன். அவர் யோசித்து ‘’பிரபு திருப்பதி’’ என்றார். ‘’ஐ ஆம் பிரபு பட் ஐ ஆம் ஃபிரம் மயிலாடுதுறை’’ என்றேன். ‘’ஓ பிரபு நீங்களா. நான் வினாயகம். கங்கா ஹஸ்பண்ட்’’ என்றார். ‘’அப்பாடா! நாம பேசி எத்தனை வருஷம் இருக்கும். ராங் நம்பர்னு பேச வேண்டியிருக்கு’’ என்றேன். வினாயகம் நாமகிரிப்பேட்டையைச் சேர்ந்தவர். அவரும் கங்கா அக்காவும் இந்திய ஆட்சிப் பணி தேர்வுக்கு தயார் செய்து கொண்டிருந்தார்கள் . நூலிழையில் தேர்வாகாமல் போனார்கள். வினாயகம் பின் ஜெர்மனியின் BOSCH நிறுவனத்தில் ஜப்பானில் பணியில் சேர்ந்தார். ஜப்பானில் பல ஆண்டுகள் இருந்தார். கங்கா அக்கா ஜப்பான் மொழி கற்றுக் கொண்டு அங்கேயிருந்த பள்ளி ஒன்றில் ஜப்பானிய மொழியைக் கற்றுக் கொடுக்கும் ஆசிரியையாக இருந்தார். அவரிடம் பேசியது மகிழ்ச்சி அளித்தது. 4.45 அளவில் வண்டி கிளம்பியது. 8.45க்கு ஊர் வந்து சேர்ந்தேன்.  

டாக்டர்.எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்

 

எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணனுக்கு இன்று கௌரவ டாக்டர் பட்டம் வழங்குகிறது திண்டிவனம் அருகில் உள்ள தக்‌ஷசிலா பல்கலைக்கழகம். பட்டமளிப்பு விழாவில் கலந்து கொள்ள இன்று திண்டிவனம் செல்கிறேன். எழுத்தாளுமைகளுக்கு சிறப்பு செய்வதை வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கும் தக்‌ஷசிலா பல்கலைக்கழகத்துக்கு பாராட்டுகள். எஸ்.ரா வுக்கு வாழ்த்துக்கள்.

ரயில் நிலைய பார்க்கிங் - சிபிகிராம்ஸ்- ரயில்வே பதில்

ரயில்வே துறையிலிருந்து ஃபோன் வந்தது. ரயில் நிலைய பார்க்கிங் ஒப்பந்ததாரர் எச்சரிக்கப்பட்டிருப்பதாகவும் இனி பிழை நிகழாது என்றும் கூறினர். சி பி கி ராம் ஸ் லும் பதில் அளித்திருந்தனர். சி பி கி ராம் ஸ் பதிலில் நிகழ்ந்த பிழையை ரயில்வே ஒப்புக் கொண்டுள்ளது. அதையே முதன்மை ஆவணமாகக் கொண்டு நுகர்வோர் நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடர உள்ளேன். இதை தனிப்பட்ட பிரச்சனையாக அல்லாமல் பொது பிரச்சனையாகவும் அணுக வேண்டும் என்னும் கோரிக்கையை முன்வைக்க உள்ளேன்.  

மூடுவிழா (நகைச்சுவைக் கட்டுரை)

கடந்த சில நாட்களாக 40 கி.மீ வரையிலான தூரத்தைப் பேருந்தில் பயணம் செய்ய விரும்புகிறேன். பல ஆண்டுகளாக தினமும் டூ-வீலர் பயணத்துக்குப் பயன்படுத்துவதற்கு சிறு இடைவெளியை மனம் நாடுகிறது. பொதுப் போக்குவரத்தின் பல ஆண்டு கால நுகர்வோன் என்னும் முறையில் தற்போது பேருந்துகளில் கூட்டம் பெரிதாகக் குறைந்திருப்பதைக் கண்டேன். பொதுவாக ஒரு பேருந்தில் 60 பேர் பயணிக்க இயலும் என்றால் சாமானியமாக 55 - 65 பேர் பேருந்தில் பயணிப்பார்கள் என்பதே மாமூல் நிலை. இப்போது 40 - 45 பேர் மட்டுமே பேருந்தில் இருக்கிறார்கள். எனக்குத் தான் இப்படி தோன்றுகின்றதா அல்லது உள்ள நிலையே இதுதானா என்னும் ஐயம் எனக்கு ஏற்பட்டது. நேற்று பேருந்தில் பயணித்த போது நடத்துநர் பாதி காலியாக இருந்த இருக்கைகளில் ஒன்றில் அமர்ந்திருந்தார். நான் அவருக்கு முன் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தேன். அவர் பக்கம் திரும்பி , ‘’சார்! வழக்கமா டிக்கெட் ஃபுல்லா இருக்கும். இப்ப என்ன சார் எல்லா பஸ்லயும் காலி சீட் அதிகமா இருக்கு.’’என்றேன். ‘’ஆமாங்க. இப்ப அப்படித்தான்’’.’’என்ன காரணம்’’ ‘’காரணம்னு என்ன சொல்ல. மொத்த சீட் 60. அதுல 30 பேர் ஜெண்ட்ஸ் இருக்காங்க 30 பேர் லேடீஸ்னா கலெக்‌ஷன் 30 சீட் தானே. ஏற்கனவே 65 சீட் ஏத்தியே டிரான்ஸ்போர்ட் நஷ்டத்துல தான் போகுது. இப்ப கலெக்‌ஷன் பாதிக்குப் பாதி ஆயிடுச்சு. அப்புறம் என்ன? ஒப்புக்கு ஓட்ட வேண்டியது தான்’’. அவர் மிகவும் அதிருப்தியாக இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது. ‘’இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல இந்த கண்டிஷன் மாறுமா?’’ என்றேன். ‘’மாறும். ஸ்டேட் டிரான்ஸ்போர்ட் கார்பொரேஷன் எல்லாத்துக்கும் மூடுவிழா செய்யற மாதிரி வரும்’’ என்றார்.    

பாசுரப்படி பாகவதம்

தினம் ஒரு புது நூலை வாசிப்பது போல் மகிழ்ச்சிக்குரிய செயல் வேறில்லை. தினம் ஒரு பழைய நூலை வாசிப்பது போல் மகிழ்ச்சிக்குரிய செயலும் வேறொன்றில்லை.  அந்நூல்கள் அளிக்கும் திறப்புகள் அரிதானவை. 

இன்று ‘’பாசுரப்படி பாகவதம்’’ என்னும் நூலை வாசித்தேன். 17 பக்கம் மட்டுமே கொண்ட சிறுநூல். ஆழ்வார் பாசுரங்களில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் பாகவத நிகழ்வுகளை மாலை போல் கோர்த்து அளித்திருக்கிறார்கள். 

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பாலனாக இருந்த போது நிகழ்த்திய லீலைகள். ஆவணி தேய்பிறை அஷ்டமியில் சிறைச்சாலையில் பிறந்தது, சிறைச்சாலைக் கதவுகள் நள்ளிரவில் திறக்க வசுதேவர் கோகுலத்துக்கு கிருஷ்ணனை சுமந்து செல்வது, யசோதையின் செல்வனாக கிருஷ்ணன் வளர்வது, பூதனை வதம், வாயில் ஏழுலகும் காட்டியது, சகடாசுரனை அழித்தது, காளிங்க நர்த்தனம், கோவர்த்தன கிரியை குடையாகப் பிடித்தது என பல லீலைகள் நம் நாட்டில் யாவருமே அறிந்திருப்பார்கள். எவ்விதம் கோடானுகோடி மக்கள் நினைவில் இந்த லீலைகள் சென்றமர்ந்திருக்கின்றன என்பது எண்ண எண்ண வியப்பு மேலிடும் ஒன்றே. பகவான் நினைவை மனதில் கொண்டிருப்பதை புனிதமாக எண்ணும் உயிர்களின் தேசம் பாரதம். அந்த நினைவே ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக நம் மண்ணை கர்மபூமியாக ஆக்கியிருக்கிறது. 

சிறிய நூல். வியப்பூட்டும் நூல். 

Wednesday, 18 November 2026

சக பயணி

ஆடுதுறையிலிருந்து ஊருக்கு பேருந்தில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தேன். இப்போது சிறிய தோள் பை ஒன்றைப் பயன்படுத்தத் துவங்கியிருக்கிறேன். அலைபேசி, பர்ஸ், பேனா, டிக்கெட் , பாக்கெட் சைஸ் ஏடு, வண்டி சாவி ஆகியவற்றை மட்டும் போட்டு வைக்கும் அளவுக்கு சிறிய தோள் பை. பேருந்தில் ஏறி அப்போது தான் அமர்ந்தேன். அலைபேசி பைக்குள் இருந்தது. அருகில் இருந்தவரிடம் என் மணிக்கட்டைச் சுட்டுக் காட்டி ‘’டைம் என்ன சார்’’ என்றேன். அவர் தன் அலைபேசியைப் பார்த்தார். அதில் நேரம் 7.28 என இருந்தது. என்னிடம் ‘’செவன் தேர்ட்டி’’ என்றார். ‘’சார் இப்ப பெரும்பாலனவங்க மணி பாக்க வாட்ச் கட்டறதில்லை. இருந்தாலும் நான் ஃபோர்ஸ் ஆஃப் ஹேபிட்டால மணிக்கட்டை சுட்டிக் காட்டி டயம் கேக்கறன்’’ என்றேன். அவர் புன்னகைத்தார். உரையாடத் தொடங்கினோம். அவர் ஓய்வு பெற்ற நெடுஞ்சாலைத்துறை பொறியாளர். தேசிய நெடுஞ்சாலை மேம்பாட்டு ஆணையம் மாநிலம் முழுதும் மேற்கொள்ளும் சாலைப் பணிகளை மிகவும் சிலாகித்து சொன்னார். ‘’ரோடு டேக்ஸ் அந்த அமௌண்ட்ட விட பலமடங்கு ரெவின்யூ ஜெனரேட் செஞ்சுடும்’’ என்றார். ‘’செல்வம் சாலைகளை உருவாக்கவில்லை ; சாலைகள் தான் செல்வத்தை உருவாக்குகின்றன’’ இது தாமஸ் ஜெபர்சன் சொன்னது சார் என்றேன். அந்த மேற்கோளை அப்போது தான் கேள்விப்படுகிறார். அவருக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி. அவருடன் உரையாடியது எனக்கும் மகிழ்ச்சி.    

Tuesday, 17 November 2026

ஏன் தகவல் தெரிவிக்கப்பட வேண்டும்?

எனது சாமானிய வாழ்க்கையில் என் கண்ணில் படும் விஷயங்களில் நான் முக்கியம் என நினைப்பவை குறித்து குரல் எழுப்புகிறேன். எனது இந்த தன்மை நான் புழங்கும் சாமானிய சுற்றத்தில் சற்று நூதனமாக நோக்கப்படுவதுண்டு. இதில் நூதனம் என ஏதுமில்லை. நம் வீட்டில் மின்விளக்கு ஒளிரவில்லை என்றால் அதனை நாமே மாற்றுகிறோம். நம் வீதியில் மின்விளக்கு ஒளிரவில்லை என்றால் அதனை நாமே நேரடியாக மாற்ற முடியாது ; மாற்றக் கூடாது ; சம்பந்தப்பட்ட அரசு அலுவலகத்துக்கு அதனைத் தெரிவிக்க வேண்டும். வீதியில் மின்விளக்குகள் முறையாக ஒளிர்கின்றனவா எனக் கண்காணிப்பது சம்பந்தப்பட்ட அரசு அலுவலகங்களின் பணி தான் எனினும் ஒரு அஞ்சல் அட்டையிலோ அல்லது அஞ்சல் உறையிலோ ஒரு கடிதம் மூலம் தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டால் அது அவர்கள் பணியை லகுவாக மேற்கொள்ள உதவிகரமாக இருக்கும். அது ஒரு நல்லெண்ண நடவடிக்கையே. ஒரு பகுதியில் 1000 பேர் வசிக்கிறார்கள் என்றால் அதில் ஒருவரோ அல்லது இருவரோ அல்லது நான்கு பேரோ இது போன்ற நடவடிக்கைகளுக்கு தங்கள் நாளின் மிகச் சில நிமிடங்களை அளிப்பார்களாயின் சூழல் மேம்பட்டு இருக்கும் என்பதை எவரும் ஒப்புக் கொள்வார்கள்.   

பொதுவாக எந்த ஒரு அரசு அலுவலகத்துக்கு சென்றாலும் அங்கே உள்ள அரசு ஊழியர்கள் பொதுமக்களை முறையாக வரவேற்று முறையாக பதில் அளிப்பதில்லை என்பது நம் சமூகத்தில் பெரும்பான்மையினருக்கு அனுபவமாக இருக்கும். அதற்கு காரணம் என்ன? அரசு ஊழியர்கள் தங்களை ஒரு குழுவாகவும் அலுவலகத்துக்கு வரும் பொதுமக்களை ‘’இதரர்’’களாகவும் கருதுகிறார்கள். அந்த மனநிலை ஏன் உருவாகிறது ? ஒரு அலுவலகத்தில் இருக்கும் அரசு ஊழியர்களுக்கு பொதுவான தன்மை என்பது அவர்கள் அனைவருக்கும் அந்த அலுவலகம் மூலம் ஊதியம் கிடைக்கிறது. பொதுமக்கள் வந்தாலும் வராவிட்டாலும் அவர்களுக்கு ஊதியம் கிடைக்கும். வேலையே செய்யாமல் இருந்தாலும் ஊதியம் கிடைக்கும். அப்படி இருக்கையில் தங்கள் மூலம் ஒரு வேலையை நிகழும் என எதிர்பார்த்து அலுவலகத்துக்கு வரும் குடிமகனை அன்னியமாக எண்ணுகிறார்கள். இந்த அன்னியத்தன்மையிலிருந்தே ஊழல் உருவாகிறது. மக்கள் பலமுறை அலைக்கழிக்கப்பட்டால் தங்கள் பணிகளுக்கு லஞ்சம் கொடுக்க முன்வருவார்கள். அதை அரசு ஊழியர்கள் பயன்படுத்துகிறார்கள். நம் நாட்டில் அரசு அலுவலகங்களுக்கும் பொதுமக்களுக்கும் இடையே ஓர் இடைவெளி இருக்கிறது. இந்த இடைவெளியைக் குறைக்க சாமானிய குடிமக்களும் பங்காற்ற முடியும். 

நான் ஓர் அரசு அலுவலகத்துக்கு செல்லும் போது அதை என்னுடைய அலுவலகம் எனக்கான அலுவலகம் என்றே கருதுவேன். அதை வேறுபடுத்தி உணர மாட்டேன். இந்திய அரசியல் சாசனத்தின் அடிப்படையில் அரசு அமைக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே எல்லா இந்தியக் குடிமக்களுக்கும் அந்த அலுவலகத்தின் செயல்பாட்டில் பொறுப்பு உண்டு என்றே நான் நினைப்பேன். இது ஒரு மன அமைப்பு. ஒரு விஷயத்தை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள சிறந்த வழி. 

ஜனநாயகம் சிறப்பாக இருக்க பொதுமக்களின் பங்களிப்பு அவசியம். 

கிராம சபைக் கூட்டங்களில் அதிக அளவு மக்கள் பங்கேற்க வேண்டும் என மாநில அரசு தொடர்ச்சியாக பரப்புரை செய்கிறது. பலமுறை ‘’கிராம சபை கிராம சபை’’ என வானொலிச் செய்திகளில் கூறப்படுவதைக் கேட்டிருந்தேன். ஊருக்கு அருகில் இருக்கும் கிராமத்தின் கிராம சபைக் கூட்டம் ஒன்றுக்குச் சென்றிருந்தேன். அங்கே அந்த கிராமத்தின் 120 நாளின் வரவு செலவு கணக்கு பொதுமக்கள் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டது. அதனைப் பார்த்தேன். 120 நாளில் மின் விளக்கு மாற்ற என ரூ.30,000 செலவு செய்யப்பட்டுள்ளது என குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. எனக்கு அது மிகைப்படுத்தப்பட்ட எண்ணிக்கை எனத் தோன்றியது. என் ஐயத்தைத் தெரிவித்து வருவாய் கோட்டாட்சியருக்கும் மாவட்ட ஆட்சியருக்கும் கடிதமாக எழுதினேன். தகவல் பெறும் உரிமைச்சட்டம் படி விவரங்கள் கோரினேன். மாநில தணிக்கை அலுவலக கவனத்துக்கு விஷயத்தைக் கொண்டு சென்றேன். ஒரு கடிதம் எழுத 15 ந்மிடங்கள் ஆகலாம். பொது நன்மைக்காக அந்த 15 நிமிடத்தை செலவிடலாம் என்பது எனது எண்ணம். இவ்விதம் ஐயம் எழுப்பியதால் இனி இதைப் போல மிகைப்படுத்தப்பட்ட செலவு தாக்கல் ஆகாதா என்பது பொதுவாக எழுப்பப்படும் கேள்வி. இயல்பான கேள்விதான். இப்போது ஒருவர் அல்லது இருவர் அல்லது மூவர் கேள்வி கேட்கிறார்கள். இன்னும் அதிக எண்ணிக்கையில் தகவல் தெரிவிக்கப்படும் ஐயம் எழுப்பப்படும் என்னும் நிலை ஏற்படும் போது ஊழல் இல்லாமல் ஆகும். அந்த நிலை சாத்தியம் தான். அந்நிலை ஏற்பட யாரேனும் ஒருவர் அல்லது இருவர் அல்லது மூவர் குரல் எழுப்பியே ஆக வேண்டும். ஒன்று இரண்டு மூன்று என ஏறுவரிசையில் எண்கள் ஏறியே 10 என்னும் இரட்டை இலக்க எண்ணையும் 100 என்னும் மூன்று இலக்க எண்ணையும் அடைய முடியும். 

ரயில் நிலைய கவுண்டரில் டிக்கெட் எடுக்கும் போது டிக்கெட் விலையைத் தாண்டி கூடுதலாக ரூ.10 கேட்டால் டிக்கெட் எடுக்க 100 பேர் செல்கிறார்கள் என்றால் 100 பேரும் ஏன் கூடுதலாகத் தர வேண்டும் என கேள்வி கேட்பார்கள். காரணம் டிக்கெட் விலை குறித்த விழிப்புணர்வு பொதுமக்களிடம் இருக்கிறது. ஆனால் ரயில் நிலைய பார்க்கிங்கில் பார்க்கிங் கட்டணம் எனக் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் தொகைக்கு அதிகமாக கட்டணம் வசூல் செய்தால் ஏன் கூடுதலாக கட்டணம் செலுத்த வேண்டும் எனக் கேட்க மக்களுக்குத் தோன்றுவதில்லை. பல காரணங்கள். அவசரம் காரணமாக இருக்கலாம். கவனமின்மை காரணமாக இருக்கலாம். அந்த விஷயம் குறித்து விழிப்புணர்வு இல்லாமல் இருக்கலாம். அவ்விதம் ஏற்பட வேண்டும் என்றால் அதனை ஒரு சிலராவது முன்னெடுக்க வேண்டும். 

ரயில் நிலைய பார்க்கிங் கட்டண விவகாரத்தில் ஒரு விஷயத்தைக் கவனித்தேன். இதனை ஒரு தனிநபர் தாவா என்று பார்த்தால் இது ரூ.10 சம்பந்தமான விஷயம். அந்த ரயில் நிலையத்தில் வரும் எல்லா வாகன ஓட்டிகளிடமும் ரூ.10 கூடுதல் வசூல் எனப் பார்த்தால் அது ஆண்டுக்கு ரூ.10 லட்சம் முறைகேடு. 100 ரயில் நிலையங்களில் ஒப்பந்ததாரர்கள் இவ்விதம் கூடுதலாக வசூலித்தால் அது ரூ.10 கோடி முறைகேடு சம்பந்தப்பட்ட விஷயம். 

இப்போது சி பி கி ராம் ஸ் புகார் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. உறுதியான நடவடிக்கை உறுதியான விசாரணை தேவை எனக் கேட்டிருக்கிறோம். எவ்விதம் செயல்படுகிறார்கள் என்பதைப் பார்த்து இந்த விவகாரத்தை நுகர்வோர் நீதிமன்றத்துக்குக் கொண்டு செல்லலாம் என எண்ணம் உள்ளது. ரயில்வே விஜிலென்ஸ்க்கும் தேவை எனில் தகவல் தெரிவிக்கலாம். நான்கு அல்லது ஐந்து பெரிய ரயில் நிலையங்களில் பார்க்கிங் கட்டணம் முறைப்படி வசூலிக்கிறார்களா என அவதானித்தால் விஷயம் தெரிந்து விடும். கூடுதல் கட்டணம் பல இடங்களில் வசூல் செய்தால் ரயில்வே விஜிலென்ஸ் கவனத்துக்குக் கூட இந்த விஷயத்தைக் கொண்டு செல்லலாம். 

நான் அரசின் மீதும் அரசின் இயங்குமுறை மீதும் நல்லெண்ணமும் நம்பிக்கையும் கொண்டவன். அதன் அடிப்படையிலேயே என் முன்னெடுப்புகள் நிலை கொண்டுள்ளன. 

Monday, 16 November 2026

நண்பருக்கு ஒரு மனைவணிகக் கடிதம் (நகைச்சுவைக் கட்டுரை)

அன்புள்ள அண்ணா,

1.என் வாழ்வில் நான் சந்தித்த உற்சாகமும் நம்பிக்கையும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்த மனிதர்களில் நீங்களும் ஒருவர். லௌகிக வாழ்வில் ஒரு மனிதன் உற்சாகமும் நம்பிக்கையும் மகிழ்ச்சியும் கொண்டிருக்கிறான் என்பது மகத்தான விஷயம். செல்வம் அதிக அளவில் இருப்பது உற்சாகம் நம்பிக்கை மகிழ்ச்சியைக் கொண்டு வந்து விடும் என மானுடர் பெரும்பாலானோர் எண்ணுகின்றனர். அது உண்மையல்ல. அது அப்படியுமல்ல. செல்வம் உற்சாகம் நம்பிக்கை மகிழ்ச்சிக்கு துணை செய்யும். அத்துணைக்கு 1 சதவீத மதிப்பு அளிக்கலாம் ; 9 சதவீத மதிப்பு அளிக்கலாம் ; 25 சதவீத மதிப்பு அளிக்கலாம். அதற்கு மேல் அதற்கு மதிப்பெண் வழங்கப்படுமாயின் அம்மதிப்பீடு பிழையான மதிப்பீடு ஆகும்.  

2. 9 கி.மீ தொலைவில் இருக்கும் ஊரில் இருக்கும் ஒரு குளத்தை ஒரு ஏரியை ஒரு நதியை ஒருவனுக்குப் பார்க்க வேண்டும் என ஓர் அக உந்துதல் ஏற்பட்டு அவன் அதனை நோக்கி புது வெள்ளத்தை நோக்கி உற்சாகமாக நடக்கத் தொடங்குபவனாயின் அவனே மனித உயிரைக் கொண்டவன். அவனுக்கு செல்வமோ வசதியோ வாகனங்களோ உதவி செய்யும். செல்வம் உள்ள அனைவருக்கும் தன்னைத் தாண்டிய விஷயங்கள் மீது அக உந்துதல்  அத்தனை எளிதில் ஏற்பட்டு விடாது. 

3. கடந்த 30 மாதங்களாக மனை வணிகம் குறித்த முயற்சிகளிலும் உரையாடல்களிலும் ஈடுபட்டிருந்தோம். அந்த நாட்கள் பரபரப்பானவை. அந்த நாட்களிலிருந்து நான் நிறைய கற்றுக் கொண்டேன். தங்களுடன் இருந்த பொழுதுகள் அந்தக் கற்றலை மேலும் தீவிரப்படுத்தின. தாங்கள் அளித்தவற்றுக்கு நன்றி. 

4. மனை வணிகம் மிகவும் பரபரப்பான தொழில். மேட்டின் உயரங்களையும் பள்ளத்தின் ஆழங்களையும் அடுத்தடுத்து கடந்து செல்லும் பயணம் அது. எந்நிலையிலும் தன்னைக் காத்துக் கொள்வதும் எது சாதகமான சூழ்நிலை என்பதை அறிந்திருப்பதும் அச்சூழ்நிலை கனியும் வரை காத்திருப்பதும் இடர்கள் ஏற்படாமல் தவிர்ப்பதும் எதிர்பாராமல் ஏற்படும் இடரை அறிவுபூர்வமாக அணுகித் தீர்ப்பதும் மனைவணிகத்துக்கு தேவைப்படும் குணங்கள். காலசுழற்சியை நம் மரபு சுக்ல பட்சம், கிருஷ்ண பட்சம் என வகைப்படுத்துகிறது. மனை வணிகத்தின் சுக்ல பட்ச தன்மைகளை நான் கூறியுள்ளேன். இந்த வணிகத்தில் ஈடுபடும் அனைவருக்கும் இதில் இருக்கும் கிருஷ்ண பட்சமும் தெரியும். இரண்டிலும் தெளிவடையும் போது முழுப் புரிதல் உண்டாகும்.

5. அண்ணா! தங்களுடன் இணைந்து விவாதித்த நாட்களில் நான் மனை வணிகத்தின் சுக்ல, கிருஷ்ண பட்சங்கள் இரண்டையும் அறிந்தேன். மானுடர்கள் நாம் அனைவருமே எல்லா நாட்களும் ஒவ்வொரு நாளும் கற்றுக் கொண்டே இருக்கிறோம். 

6. எனது உறவினர் ஒருவர் ஒரு சொத்தை விற்பனை செய்து கையில் கணிசமான தொகையை வைத்திருக்கிறார். ’’கணிசமான’’ என்றால் 63,000 சதுர அடி மனையை வாங்கும் அளவுக்கு என்று பொருள். அவரிடம் 63,000 சதுர அடி மனை குறித்து சொன்னேன். முதலீடு செய்தால் அந்த வணிகத்தில் 400 சதவீத லாபம் நிச்சயம் கிடைக்கும். 200 சதவீதம் முதலீடு செய்பவருக்கு. மீதம் 200 சதவீதத்தை நீங்களும் நானும் சமபாகமாக பிரித்துக் கொள்வோம் என்பதைக் கூறினேன். அவர் முதலீடு செய்யும் தொகைக்கு அவருக்கு கிடைக்கும் லாபம் திருப்தியெனில் மட்டும் இதில் இறங்கவும் என உறவினரிடம் கூறினேன். 

7. உறவினர் மொத்த சொத்தையும் எனது பெயரில் பதிவு செய்து கொள்ளுமாறு கூறினார். மொத்த மனைப்பரப்பில் பாதியை சிறு சிறு மனைகளாக விற்பனை செய்து அந்தத் தொகையை முழுமையாக அவருக்கு அளித்து விட்டு அவருக்கு வந்து சேர வேண்டிய தொகை வந்து சேர்ந்ததும் மீதி மனையை நாம் பொசிஷன் எடுத்துக் கொண்டு நமக்குள் பிரித்துக் கொள்வது என்று கூறினார். உறவினருக்கு நான் பரிச்சயம் உடையவன் என்பதால் என் பெயரில் நிலம் இருப்பது அவருக்கு பாதுகாப்பு எனக் கருதுகிறார். அவருக்குச் சேர வேண்டிய தொகை கிடைத்த பின் தான் மீதி நிலத்தை நாம் பொசிஷன் எடுக்க முடியும் என்பதால் எவ்வளவு விரைவில் விற்பனையை முடிக்கிறோமோ அவ்வளவு விரைவில் அது நமக்கு உகந்தது என நாம் எண்ணுவோம் என உறவினர் எண்ணுகிறார். 

8. எனக்கு அவர் கூறும் விஷயங்கள் சம்மதம். தங்கள் அபிப்ராயம் என்ன என்பதைத் தெரிவிக்கவும். 

9. ஒரு விஷயத்தை இப்படித்தான் செய்யத் திட்டமிட்டுள்ளோம் என வெளிப்படையாகத் தெரிவித்து விட்டு செய்வது மனை வணிகத்தில் உதவிகரமாக இருக்கிறது. நமது திட்டமிடல்கள் நிகழ்ந்தால் மகிழ்ச்சி ; நிகழவில்லையென்றால் ஏன் நிகழவில்லை என்பதை அறியும் கல்விக்கு வாய்ப்பு. 

10. உறவினரின் முன்னெடுப்பை ஆராய்ந்து சீர்தூக்கிப் பார்த்து தங்களுக்கு சம்மதம் எனில் என்னைத் தொடர்பு கொண்டு தகவல் தெரிவிக்கவும். சேர்ந்து செயல்பட மிகுந்த ஆர்வத்துடன் இருக்கிறேன். 

அன்புத் தம்பி,
பிரபு 

Sunday, 15 November 2026

விழுப்புரம் ரயில் நிலைய பார்க்கிங் - சி பி கி ராம் ஸ் புகார்

 14.11.2026 அன்று மதியம் விழுப்புரத்துக்கு எனது இரு சக்கர வாகனத்தில் வந்திருந்தேன். விழுப்புரம் ஜங்ஷனில் உள்ள ரயில்வே வாகன பார்க்கிங் இடத்தில் எனது வண்டியை பார்க் செய்தேன். நேரம் அப்போது மாலை 3.30. பார்க்கிங் பொறுப்பாளர்களாக அங்கே இரண்டு நபர்கள் இருந்தனர். நான் வண்டியை பார்க் செய்து விட்டு வெளியே வரும் போது பார்க்கிங் கட்டணம் வசூலிக்க உள்ள மேஜையில் எனது வாகன எண்ணைக் கேட்டு எழுதிக் கொண்டு எப்போது திரும்பி வந்து வண்டியை எடுத்துக் கொள்வீர்கள் எனக் கேட்டனர். சென்னை – விழுப்புரம் மெமு ரயிலில் இரவு 9.30 அளவில் திரும்பி வந்து வண்டியை எடுத்துக் கொள்வேன் எனக் கூறினேன். வாகன பார்க்கிங் கட்டணம் ரூ.20 எனக் கூறி என்னிடம் ரூ.20 பெற்றுக் கொண்டு ரசீதில் ரூ.20 எனக் குறிப்பிட்டு என்னிடம் அளித்தனர். அந்த ரசீதில் எனது வாகன எண்ணின் கடைசி 4 இலக்கங்கள் எழுதப்பட்டிருந்தது. அப்போது நான் அங்கிருந்த ரயில்வே துறையின் பார்க்கிங் கட்டண விபர அறிவிப்புப் பலகையைப் பார்த்தேன். அதில் இரு சக்கர வாகன பார்க்கிங் கட்டணம் 12 மணி நேரத்துக்கு ரூ.10 என இருந்தது. அதனை சுட்டிக் காட்டி ஏன் என்னிடம் ரூ.20 வசூல் செய்தீர்கள் என அவர்களிடம் கேட்டேன். வசூல் செய்யும் இடத்தில் இருந்த இருவரும் சைக்கிளுக்குத்தான் 12 மணி நேரத்துக்கு பார்க்கிங் கட்டணம் ரூ.10 ; இரு சக்கர வாகனத்துக்கு ரூ.20 எனக் கூறினர். நான் மெமு ரயிலைப் பிடித்து மேல்மருவத்தூர் செல்ல வேண்டியிருந்ததால் பேச்சைத் தொடராமல் ரயில் டிக்கெட் எடுக்க சென்று விட்டேன். எனது வேலை முடிந்த பின் நான் திட்டமிட்டவாறு சென்னை – விழுப்புரம் மெமு ரயிலில் விழுப்புரம் திரும்பினேன். ரயில்வே பார்க்கிங் சென்று வாகனத்தை எடுத்துக் கொண்டு வசூல் மேஜைக்கு வந்தேன். ரசீதைக் கொடுத்தேன். வாங்கி வைத்துக் கொண்டனர். ரசீதில் கையொப்பம் இட்டுத் தருமாறு அவர்களிடம் கேட்டேன். அவ்வாறு கொடுப்பதற்கில்லை எனக் கூறினர். நாம் திரும்பி வந்து வண்டியை எடுக்கும் 9.45 என்னும் நேரத்தை ரசீதில் எழுதிக் கொடுங்கள் ; ஒளிப்படம் எடுத்துக் கொள்கிறேன் எனக் கேட்டேன். அப்போது அங்கிருந்த இருவரில் ஒருவர் உரையாடல் மாமூல் உரையாடலாக இல்லாமல் இருப்பதை உணர்ந்து என்னிடம் ரூ.10 திருப்பிக் கொடுத்து விட்டார். நான் வாங்கிக் கொண்டு வீடு திரும்பி விட்டேன். நேற்று (14.11.2026) நடந்த சம்பவம் குறித்து இன்று ( 15.11.2026) புகார் அளிக்கிறேன். எனது புகார் என்னவெனில் விழுப்புரம் சந்திப்பு ரயில்வே பார்க்கிங் ஒப்பந்தக்காரர் தினமும் 12 மணி நேர கால இடைவெளியில் இரு சக்கர வாகனங்களை பார்க் செய்து எடுத்துச் செல்லும் பொதுமக்களிடம் ரயில்வே நிர்ணயித்த ரூ.10 கட்டணத்துடன் கூடுதல் கட்டணமாக ரூ.10 வசூல் செய்கிறார். இதனால் தினமும் ஆயிரக்கணக்கான ரூபாய் முறைகேடாக பொதுமக்களிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டு முறைகேடான ரயில்வே ஒப்பந்ததாரர் கைகளுக்கு சென்று சேருகிறது. இது ஒரு தனிநபரின் ரூ.10 தொடர்பான விஷயம் மட்டுமல்ல. எனக்கு நடந்த சம்பவம் முறைகேடு இந்த விஷயத்தில் பெரிய அளவில் நடக்கிறது என்பதற்கான சிறந்த உதாரணம் ஆகும். விழுப்புரம் ரயில் சந்திப்பு போன்ற தினமும் ஆயிரக்கணக்கான பயணிகள் பயணிக்கும் ரயில் நிலைய பார்க்கிங்கில் தினமும் சராசரியாக 300 இரு சக்கர வாகனங்கள் 12 மணி நேரத்துக்குள் பார்க்கிங் செய்யப்பட்டு எடுக்கப்படுகின்றன எனக் கொண்டால் அந்த 300 வாகனங்களுக்கும் முறைகேடாக வசூலிக்கப்படும் கூடுதல் கட்டணம் ஒரு நாளைக்கு ரூ.3000 என்றாகிறது. ஓராண்டுக்கு கணக்கிட்டால் அந்தத் தொகை ரூ.10,00,000 ஆகும். இந்தப் புகாரின் நோக்கம் விழுப்புரம் ரயில் நிலைய பார்க்கிங்கில் நிகழும் ஆண்டுக்கு ரூ.10,00,000 அளவிலான ஊழல் முறைகேட்டை ரயில்வே உயர் அதிகாரிகள் கவனத்துக்குக் கொண்டு வருவதே ஆகும். ரயில்வே அதிகாரிகள் இந்த விஷயம் குறித்து உரிய விசாரணை நடத்தி ஆண்டுக்கு ரூ.10,00,000 பொதுமக்கள் பணத்தை முறைகேடாக பறிக்கும் ரயில் நிலைய பார்க்கிங் ஒப்பந்ததாரர் மீதும் இந்தத் தவறைக் கண்டறிந்து சரிசெய்யாமல் உடந்தையாக இருக்கும் விழுப்புரம் ரயில் நிலைய உரிய அதிகாரிகள் மீதும் சட்டபூர்வமான நடவடிக்கை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்றும் விழுப்புரம் ரயில் நிலைய பார்க்கிங் ஒப்பந்ததாரரின் ஒப்பந்தத்தை ஒப்பந்த விதிகளின் படி ரத்து செய்ய வேண்டும் என்றும் கேட்டுக் கொள்கிறேன். எனது புகாருக்கான ஆதாரங்களாக எனக்கு வழங்கப்பட்ட பார்க்கிங் ரசீதின் ஒளிப்படம், எனது பயணச்சீட்டுகளின் ஒளிப்படம் ஆகியவற்றை இத்துடன் இணைத்துள்ளேன். பார்க்கிங் ஒப்பந்ததாரரின் 14.11.2026க்கான ரசீது நகல் புத்தகத்தையும் பார்க்கிங் பகுதியின் சி சி டி வி பதிவுகளையும் விசாரணைக்கு உதவும் விதத்தில் கோரிப் பெற்று தன் வசம் வைத்துக் கொள்ளுமாறு ரயில்வே நிர்வாகத்தை கேட்டுக் கொள்கிறேன். இவ்விதமான முறைகேடுகளில் ஈடுபடுவோர் பொதுவாக எண்ணுவது யாதெனில் நாட்டின் குடிமக்கள் முறைகேடுகளையும் ஊழலையும் எதிர்த்து ஒரு சிறு குரல் கூட எழுப்பாமல் சிறு எதிர்ப்பு கூடத் தெரிவிக்காமல் ஊழல்வாதிகளுக்கும் முறைகேட்டாளர்களுக்கும் பயந்து பணிந்து இருப்பார்கள் என்பதே. தங்களைக் கேட்பார் யாருமில்லை என்னும் அசட்டுத் துணிச்சல் அவர்களிடம் இருக்கிறது. அந்த அசட்டுத் துணிச்சலை உடைத்தெறிய வேண்டும் என்னும் உணர்விலேயே இந்தப் புகாரைப் பதிவு செய்கிறேன். இந்தப் புகார் தொடர்பாக விரிவான விசாரணை மேற்கொண்டு விழுப்புரம் ரயில் நிலைய பார்க்கிங் ஒப்பந்தக்காரர் மீதும் அவருக்கு உடந்தையாக இருக்கும் ரயில்வே அதிகாரிகள் மீது சட்டபூர்வமான நடவடிக்கை எடுக்கவும் விழுப்புரம் ரயில் நிலைய பார்க்கிங் ஒப்பந்தக்காரரின் ஒப்பந்தத்தை ரத்து செய்து பொதுமக்களிடம் ரயில்வே நிர்ணயிக்கும் நியாயமான கட்டணத்தை வசூல் செய்யும் ஒப்பந்ததாரருக்கு பார்க்கிங் ஒப்பந்தம் அளிக்கவும் கேட்டுக் கொள்கிறேன். ஓர் இந்தியக் குடிமகனாக இந்திய அரசியல் சாசனம் குடிமக்களுக்கு வகுத்திருக்கும் அடிப்படைக் கடமையையே இந்தப் புகார் மூலம் செய்திருக்கிறேன். உரிய நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்படாமல் போகுமாயின் சட்டபூர்வமான அடுத்த கட்ட நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வேன் என்பதையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

பலகைப் பயிற்சி

 சில நாட்களாக ஒரு உடற்பயிற்சியை செய்து வருகிறேன். அதாவது, இரு கைகளையும் கோர்த்துக் கொண்டு முழங்கைகளாலும் காலின் பத்து விரல்களாலும் மட்டும் உடலின் எடையை ஒரு பலகையைப் போல் தாங்குவது. ஒரு நிமிடம் இவ்வாறு இருப்பது; பின்னர் ஒரு நிமிடம் இடைவெளி விட்டு மேலும் ஒரு நிமிடம். நாள் பொழுதில் 5 அல்லது 6 முறை செய்கிறேன். இந்தப் பயிற்சி உடலுக்குப் புத்துணர்வு தருகிறது. உடனடியாக மனமாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. உடலைக் காட்டிலும் மனவலிமைக்கு சிறந்த பயிற்சியாக உள்ளது.