மைய நரம்பு மண்டலம்

இரண்டு நாட்கள் சென்னை சென்றிருந்தேன். மறைமலை நகரில் தங்கியிருந்தேன். அங்கிருந்து எழும்பூர் மின்சார ரயிலில் சிலமுறை சென்று வந்தேன். செங்கல்பட்டையும் சென்னை கடற்கரை ரயில் நிலையத்தையும் இணைக்கும் மின்சார ரயில் பாதையை சென்னையின் மைய நரம்பு மண்டலம் என நிச்சயமாகக் கூற முடியும். என் வயதில் என் பால்யகால நினைவுகளில் தாம்பரம் அவ்வளவு பெரிய ரயில் நிலையமாக இருக்கவில்லை. தாம்பரம் பேருந்துகளுக்கும் பேருந்து நிலையத்துக்கும் பேர் போன இடமாக இருந்தது. இப்போது தாம்பரம் ரயில் நிலையம் அடைந்திருக்கும் விரிவு பிரமிக்க வைக்கிறது. பல ஊர்களுக்கு பல ரயில்கள் தாம்பரத்திலிருந்து புறப்படுகின்றன. மின்சார ரயில்களுக்கு ஒரு தனிப் பாதை. வழக்கமான ரயில்களுக்கு ஒரு தனிப்பாதை என தாம்பரம் ஒரு முக்கியமான ரயில்வே மையமாக உருவெடுத்திருக்கிறது. 

தமிழ்ச் சிறுகதையின் ஆகப் பெரிய படைப்பாளிகளில் ஒருவரான புதுமைப்பித்தன் ‘’சுப்பையா பிள்ளையின் காதல்’’ என ஒரு சிறுகதை எழுதியிருக்கிறார். அக்கதை எழுதப்பட்டு 100 ஆண்டுகள் இருக்கக் கூடும். அக்கதையில் தாம்பரமும் சென்னை கடற்க்ரை ரயில் நிலையமும் ஒரு கதாபாத்திரம் போல. அக்கதையில் அந்த ஸ்டேஷன்கள் குறித்து எழுதப்பட்டிருக்கும் வரிகள் தமிழ் மொழியின் மூலம் அந்த ஸ்டேஷன்களை இறவா நிலை அடையச் செய்திருக்கும் வரிகள். சென்னையைக் குறித்து பல அறிஞர்கள் படைப்பாளிகள் வர்ணித்திருக்கின்றனர். திரு.வி.க வர்ணிக்கும் சென்னையின் சில குறிப்பிட்ட பகுதிகள் தற்போது திரு.வி.க மொழியில் மட்டுமே உயிர்த்திருக்கின்றன. ஸ்தூலமாக நம்ப முடியாத மாற்றம் கண்டு விட்டன. அவர் திருவான்மியூரிலிருந்து மாமல்லபுரம் வரையான கடலை ஒட்டிய பகுதி முழுவதும் மாந்தோப்புகளால் ஆனது என்கிறார். 

புதுமைப்பித்தன் எழுத்துக்களில் வெளிப்படும் தாம்பரம் , சென்னை கடற்கரை, மின்சார ரயில் ஆகியவை இப்போதும் சிறு சிறு மாற்றங்களுடன் அப்படியே உள்ளது. மேலும் பல காலம் இப்படியே இருக்கும்.  

பரஸ்பர மௌனம் (நகைச்சுவை)

இரண்டு தினங்களுக்கு முன்னால் ஒருவரைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. அவரிடம் 2 மணி நேரம் உரையாடிக் கொண்டிருந்தேன். மிகவும் உற்சாகமான உரையாடல். எங்கள் பேச்சு புத்தகங்கள் குறித்து திரும்பியது என்பதே அந்த உரையாடல் அவ்வளவு சுவாரசியமாக இருந்ததற்கு காரணம். உரையாடல் நிறைவு பெற்று நாங்கள் விடைபெற்றுக் கொண்டோம். அன்று மாலை அவருக்கு ஃபோன் செய்து தயக்கத்துடன் ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னேன். அதாவது எனக்கு ஒரு வலைப்பூ இருக்கிறது ; எனது வலைப்பூவில் நான் எழுதுகிறேன் என்று. நான் கூறியதைக் கேட்ட பின் அவரும் தயக்கத்துடன் இன்னொரு விஷயம் சொன்னார். அவருக்கும் வலைப்பூ இருக்கிறது ; அவரும் வலைப்பூவில் எழுதுகிறார் என்று. தமிழ்ச் சூழல் எவ்விதம் இருக்கிறது என்றால் 2 மணி நேரம் அறிவார்ந்த விஷயங்களை மனம் விட்டுப் பேசும் இருவர் தங்களை எழுதுபவர்கள் எனக் கூறுவதில் தயக்கம் காட்டும் நிலையே இருக்கிறது. ஏன் எழுதுபவர்கள் தங்களை எழுதுபவர்கள் எனத் தமிழ்ச் சூழலில் சொல்லத் தயங்குகிறார்கள். எழுத்து என்பது படைப்பூக்கத்தையும் அறிவார்த்தத்தையும் தன் தன்மைகளாகக் கொண்டது. தமிழ்ச் சமூகத்துக்குப் பொதுவாக படைப்பூக்கத்தின் அறிவார்த்தத்தின் சங்கேதங்களைப் புரிந்து கொள்ளும் திறனோ பயிற்சியோ கிடையாது.  அவர்களுடன் உரையாடுவது என்பது அஸ்ஸாமி மட்டுமே தெரிந்த ஒருவரும் கன்னடம் மட்டுமே தெரிந்த இன்னொருவரும் உரையாடிக் கொள்வது போன்றது. எழுத்தறிவு இல்லாத ஒருவரிடம் பேருந்தின் அறிவிப்புப் பலகையில் எழுதப்பட்டிருக்கும் ஊரின் பெயரை வாசிக்கச் சொல்வதற்கு சமம் அது. எழுதுபவர்கள் தங்கள் நெடிய அனுபவத்தில் தமிழ்ச்சூழல் அளிக்கும் அல்லலை பலமுறை அனுபவித்திருப்பார்கள். எனவே எங்கும் எவரிடமும் தான் எழுதுபவன் எனக் கூற மாட்டார்கள்.   நான் எப்போதுமே குறிப்பிடும் விஷயம் ஒன்று உண்டு. அதாவது தமிழ்ச் சமூகத்தின் எழுத்தறிவு 20 சதவீதமாக இருந்த காலகட்டத்தில் தான் திராவிட இயக்கம் தமிழின் ஆகப் பெரிய இலக்கியச் சாதனையான கம்பராமாயணத்தை தீயிட்டுக் கொளுத்த வேண்டும் எனக் கூறியது.  

ரயில் புத்தக வங்கி

அனுப்புநர்

*****

****

***

**

பெறுநர்

1. மத்திய ரயில்வே அமைச்சர்

ரயில்வே அமைச்சகம்

புதுதில்லி

2. மத்திய ரயில்வே இணை அமைச்சர்

ரயில்வே அமைச்சகம்

புதுதில்லி 

3. பொது மேலாளர்

தென்னக ரயில்வே

பார்க் டவுன் -சென்னை

ஐயா,

பொருள் ; ஒரு புதிய யோசனையை இந்திய ரயில்வே நிர்வாகத்துடன் பகிர்ந்து கொள்ளுதல்

தினமும் கோடிக்கணக்கான பயணிகள் பயணிக்கும் இந்திய ரயில்வே உலகின் மிகப் பெரிய பொதுப் போக்குவரத்து நிறுவனம் ஆகும். கடந்த சில ஆண்டுகளில் ரயில்வேயின் உள் கட்டமைப்பிலும் தூய்மையிலும் நிகழ்ந்துள்ள பாய்ச்சல் பிரமிக்கத்தக்கது. தற்போது ரயில்வே நிர்வாகம் ரயில் நடைமேடைகளையும் ரயில்வே துறையின் அசையா சொத்துக்களையும் மிகச் சிறப்பான ஆக சாத்தியமான வழிகளில் பயணிகள் உபயோகத்துக்குப் பயன்படுத்துகிறது. 

என்னிடம் ஒரு புதுமையான யோசனை உள்ளது. அந்த யோசனை பயணிகளுக்கும் பொதுமக்களுக்கும் சிறந்த முறையில் உபயோகமானது . அதாவது , ரயில் நிலையங்களில் ‘’ரயில் புத்தக வங்கி’’ என்னும் அமைப்பொன்றை உருவாக்க வேண்டும். ரயில் புத்தக வங்கி ரயில் நடைமேடைகளில் அமைவது சிறப்பு. ரயில் பயணிகள் எந்த ரயில் நிலையத்திலும் புத்தகத்தின் விலையைக் கொடுத்து நூலை வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும். ரயில் பயணத்தில் அதனைப் படித்து விட்டு எந்த ரயில் நிலையத்தில் இறங்கிக் கொள்கிறார்களோ அங்கே அந்த நூலை அங்கேயிருக்கும் ரயில் புத்தக வங்கியில் கொடுத்து விட்டு நூலுக்கான தொகையைப் பெற்றுக் கொள்ளலாம். அந்தப் புத்தகத்தை சொந்தமாக்கிக் கொள்ள விரும்பினால் தங்கள் வசமே வைத்துக் கொள்ளலாம். 

தற்போது மானுட குலம் ‘’ஸ்மார்ட்ஃபோன்’’ அடிமைத்தனத்துக்கு உள்ளாகியிருக்கிறது. அறிவார்ந்த சமூகங்கள் தன் குடிகளை எவ்விதம் ஸ்மார்ட்ஃபோன் அடிமைத்தனத்திலிருந்து மீட்பது என்பது குறித்து சிந்திக்கின்றன. நாகரிக சமூகங்கள் இந்த சிக்கலை எதிர்கொள்ள புத்தக வாசிப்பை முன்வைக்கின்றன. இந்திய ரயில்வே ரயில் புத்தக வங்கி திட்டத்தைச் செயல்படுத்தினால் உலகின் பிற ரயில்வேக்களும் இந்திய ரயில்வேயின் இந்த செயல்முறையை பின்பற்ற முனையும். 

சாமானிய பொதுமக்கள் ‘’ஸ்மார்ட்ஃபோன் அடிமைத்தனத்துக்கு’’ ஆட்பட்டிருக்கும் இன்றைய சூழலில் ரயில் புத்தக வங்கி வெற்றிகரமாக இயங்குமா என்னும் ஐயம் எழுவது இயல்பானது. அவநம்பிக்கையாளர்களால் இத்தகைய ஐயம் எழுப்பப்படும். ஓரிடத்தில் இருள் இருந்தால் தீபம் ஏற்ற வேண்டும் ; ஓரிடத்தில் பெரும் இருள் இருந்தால் அப்போதும் தீபம் ஏற்ற வேண்டும் என்பதே தீர்வு. இருள் ஒளியால் நிரப்பப்படும் ; இருள் இருளால் நிரப்பப்படுவதில்லை. 

ரயில் புத்தக வங்கி யோசனையை பரிசீலிக்குமாறும் சிந்திக்குமாறும் ஆய்வு செய்யுமாறும் கேட்டுக் கொள்கிறேன். ரயில் புத்தக வங்கி யோசனையை செயல்படுத்துமாறு கேட்டுக் கொள்கிறேன். 

தங்கள் உண்மையுள்ள

****

இடம் : மயிலாடுதுறை

நாள் : 29.10.2026

மென்முறுவல்

செவ்விலக்கியங்கள் நாம் எதிர்பாராத வகையில் திறந்து கொள்பவையும் கூட. அவ்விதம் திறக்கும் போது செவ்வியல் படைப்பாளிகளின் ஞானம் நம்மை புன்னகை கொள்ளச் செய்யும். அந்தப் பிரதியில் நகைச்சுவைக்கான உப பிரதியையும் செவ்வியல் படைப்பாளி வைத்திருந்தானா என எண்ண எண்ண மேலும் புன்னகைப்போம்.  

என் மனதில் அவ்வப்போது ஏதேனும் செவ்வியல் படைப்பின் வரிகள் ஓடிக் கொண்டிருக்கும். சென்ற வாரம் ‘’விதியின் பிழை’’ என்ற கம்பராமாயண வரி. 

இன்று ஒரு திருக்குறள் மனதில் தோன்றியது. 

இருவேறு உலகத்து இயற்கை திருவேறு

தெள்ளிய ராதல் வேறு. 

என்னும் குறள். 

இந்தக் குறளுக்கு நான் இதுநாள் வரை எண்ணியிருந்த அர்த்தம் ‘’ஒருவன் அறிவுபடைத்தவானாக இருப்பது என்பது வேறு. செல்வம் உடையவனாக இருப்பது என்பது வேறு’’ என்பது தான். அது சரியானதும் கூட. 

படைப்பின் வரிகள் உலகியல் தளத்தில் எவ்விதம் அர்த்தமாகின்றன என்பதைக் கண்டவாறு இருப்பது அந்த வரிகளை மேலும் புரிந்து கொள்ள உதவிகரமானது. 

மேலே உள்ள குறளுக்கு நான் புரிந்து கொண்ட அர்த்தம் அறிவுடையவன் ஒருவன் செல்வம் சேர்க்க முயல்கிறான் என்றால் அவன் அறிவுடையவன் என்பதே அவனுக்கு செல்வம் சேர நிபந்தனை ஆகி விடாது. அறிவுடையவனாயிருத்தல் என்பது வேறு. செல்வம் சேர்த்தல் என்பது வேறு. இவை இரண்டும் இரு வேறு வேறு பகுதிகள். 

உண்மைதான். அறிவுடையவனாயிருத்தல் ‘’சிருஷ்டி’’ - படைப்பூக்கம் என்னும் நிலையைச் சேர்ந்தது. செல்வம் சேர்த்தல் என்பது ‘’ஸ்திதி’’ - நிலைப்படுத்துதல் என்னும் நிலையைச் சேர்ந்தது. 

சிருஷ்டிகரம் - படைப்பூக்கம் என்பது அகத்தில் ஒன்றிலிருந்து பத்து = பத்திலிருந்து நூறு - நூறிலிருந்து ஆயிரம் எனப் பெருகுவது . அதாவது பாய்ச்சலை நிகழ்த்துவது. 

ஸ்திதி - நிலைப்படுத்துதல் என்பது ஒரு விஷயத்தை மிகச் சுருக்கமாக சிறு அசைவு கூட இல்லாமல் அப்படியே வைத்துக் கொள்வது. செல்வம் சேர இந்த ‘’ஸ்திதி’’ என்னும் தன்மை தேவை. கடைக்காரர்கள் ஒரே இடத்தில் அமர்ந்தவாறு கடையைக் கவனிப்பதை இதற்கு உதாரணமாகக் கூறுவார்கள். கடைக்காரர்கள் காலை 9 மணியிலிருந்து இரவு 9 மணி வரை கல்லாவிலேயே இருப்பார்கள். உணவு கூட வீட்டுக்குச் செல்லாமல் கடைக்கு கொண்டு வந்து அருந்துவார்கள். கடைக்கு விடுமுறை கொடுக்க மாட்டார்கள். மங்கள நிகழ்வுகளுக்கு வீட்டில் இருப்பவர்களையே அனுப்புவார்கள் ; தாங்கள் கடையிலேயே இருப்பார்கள். இந்த தன்மை இருப்பதால் - இந்த நிலைப்படுத்தல் - இருப்பதால் செல்வம் அவர்களிடம் நிலையாக இருக்கிறது அல்லது அவர்களிடம் செல்வம் இருக்க அது ஒரு பிரதான காரணம். 

என் உலகியல் அனுபவத்திலிருந்து நான் இவ்விதம் அர்த்தப்படுத்திக் கொண்டேன். 

இன்று எனக்கு அந்தக் குறளின் இன்னொரு அம்சம் புலப்பட்டது. 

ஒரு வணிகர் இருக்கிறார். ஊரின் பெரிய வணிகர். நிறைய வணிகங்கள் அவருக்கு இருக்கின்றன. நிறைய செல்வம் இருக்கிறது. 

அவர் மனம் உறைந்து - நிலைப்பட்டு - இருக்கும். அவர் மனத்தைப் படைப்பூக்கம் கொண்டு எழச் செய்ய முடியுமா - படைப்பூக்கம் கொண்டு பாயச் செய்ய முடியுமா - என எண்ணினேன். அதை எண்ண எண்ண நாள் முழுதும் புன்னகைத்துக் கொண்டேயிருந்தேன். 

படைப்பூக்கம் ஒரு கடைக்காரருக்கு நிகழுமா? ஒரு மலரைக் கண்டு நிலவை - ஒரு பறவையக் கண்டு விண்மீனை - கார்மேகம் கண்டு நதியை - மழையைக் கண்டு ஒளியை அவர் அடுத்தடுத்து கற்பனை செய்து கொள்ள சாத்தியம் உண்டா? 

இப்போது மீண்டும் அந்தத் திருக்குறளை எண்ணிப் பார்த்தேன். 

இருவேறு உலகத்து இயற்கை திருவேறு

தெள்ளிய ராதல் வேறு. 

திருவள்ளுவர் அந்தக் கடைக்காரரிடம் சொல்லியிருப்பார். ‘’தம்பி ! செல்வம் சேர்ப்பது என்பது வேறு. படைப்பூக்கம் என்பது வேறு’’ என. 

திருவள்ளுவர் ஊழ் குறித்துப் பேசும் போதும் சமநிலையுடனே இருக்கிறார். 

வீர சுதந்திரம் வேண்டி நின்றார்

 

நூல் : சுதந்திரப் போராட்டத்தில் தமிழக பிராமணர்கள் ஆசிரியர் : ஆரியத்தமிழன் பக்கம் : 140 விலை : ரூ.140 பதிப்பகம் : பாரதி நூலகம், 1/87, அக்ரஹாரம், தேப்பெருமாநல்லூர் (அஞ்சல்), கும்பகோணம் (வழி)- 612204

நாடு சுதந்திரம் பெற்று 80 ஆண்டுகள் ஆகி விட்டது. சுதந்திரத்துக்குப் பின் ஐந்து தலைமுறை கடந்து ஆறாவது தலைமுறை இப்போது வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. நமது நாட்டின் சமூகங்கள் கல்வியறிவு பெற்றிருக்கின்றன. நமது நாட்டின் சமூகங்கள் இப்போது வறுமையையும் பசியையும் வென்றிருக்கின்றன. நாம் இப்போது உலகத்தரத்திலான உள் கட்டமைப்பு வசதிகளை ஏற்படுத்திக் கொண்டு இருக்கிறோம். நாம் சந்திரனில் உலகில் இது வரை எவரும் செல்லாத இடத்தில் நம் தடங்களைப் பதித்திருக்கிறோம். 

100 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் 150 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் நம்மை நம் நாட்டை அன்னிய பிரிட்டிஷ் ஆட்சி சுரண்டியது. நம் மக்கள் மீது பசியையும் பஞ்சத்தையும் திணித்தது. அன்று பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யம் உலகின் மிகப் பெரிய வல்லாதிக்க சக்தி. இருப்பினும் அதனை இந்நாட்டின் சாமானியர்கள் எதிர்க்க முற்பட்டார்கள். உலகின் அத்தனை பெரிய பொருளியல் வல்லமை முன் ராணுவ வல்லமை முன் அந்த சாமானியர்கள் அளவிலும் பலத்திலும் மிகச் சிறியவர்கள். அத்தனை சிறிய வாமனர்களை அவர்களின் தேசபக்தி விஸ்வரூபம் கொள்ளச் செய்தது. 

’’சுதந்திரப் போராட்டத்தில் தமிழக பிராமணர்கள்’’ என்னும் இந்நூல் தமிழகத்தைச் சேர்ந்த பல சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்களின் சரித்திரத்தை சுருக்கமாக எடுத்துரைக்கிறது. இந்நூலில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் வீரர்கள் பல விதமானவர்கள். காந்தியின் அஹிம்சைப் போராட்டத்தை ஏற்று ஊர் ஊராகச் சென்று சுதேசி துணியான கதராடை வாங்கிச் சொல்லி பிரசாரம் செய்தவர்கள், சட்டசபை உறுப்பினர்களாக இருந்து மக்கள் நலனுக்காக பங்களிப்பாற்றியவர்கள், நாட்டின் பெரிய பொறுப்புகளை வகித்தவர்கள், பட்டியல் ஜாதியினர் நல்வாழ்வுக்காக மகத்தான பணிகளைச் செய்தவர்கள், பொதுவுடமை இயக்கத்தில் பங்களிப்பாற்றியவர்கள், சுபாஷ் பாபுவின் தலைமையை ஏற்றவர்கள் என பல விதமான வீரர்களின் வாழ்வை சுருக்கமாக இந்நூல் முன்வைக்கிறது. 

இத்தகைய மகத்தான மனிதர்களின் தியாகத்தால் இன்று நாம் சுதந்திரமாக நம் மண்ணில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். நாம் சுதந்திரமாக வாழ தங்கள் வாழ்வை அர்ப்பணித்த தியாகிகள் அவர்கள். அவர்கள் வாழ்வை எண்ணிப் பார்ப்பதன் மூலம் நாம் நம் வாழ்வென்பது முன்னோர்களின் தியாகமே என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை உணர்கிறோம். 

நன்நிமித்தம்

 

சென்ற வாரம் ‘’1000 பெண்கள் - 1000 பசுக்கள்’’ முயற்சி குறித்து 3 வங்கி மேலாளர்களுக்கு கடிதம் எழுதியிருந்தேன். அக்கடிதத்தின் நகலை 3 வங்கிகளின் தலைமை அலுவகத்துக்கும் அனுப்பியிருந்தேன். மேலும் மாவட்ட ஆட்சியர் , வருவாய் கோட்டாட்சியருக்கும் அனுப்பி வைத்திருந்தேன். அது ஒரு காந்திய வழிமுறை. நாம் என்ன செய்ய விரும்புகிறோம் என்பதை முன்கூட்டியே தெரிவிக்கும் போது அந்த விஷயம் குறித்து ஒரு விவாதம் உருவாகும். நாம் எதிர்பார்த்திராத உத்தேசித்திராத அம்சங்கள் நமக்கு சுட்டிக் காட்டப்படலாம். நமது செயல்முறையை வடிவமைத்துக் கொள்ள அது பெரிய அளவில் உதவும். இன்று 3 மேலாளர்களையும் சந்தித்து அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டேன். தொடர்ந்து சந்திக்கிறேன் எனக் கூறி அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகளை விளக்குவதாகக் கூறினேன். 

வங்கிகளுக்கு செல்லும் போது வழியில் 1000 மலைமாடுகளைக் கொண்ட ஒரு மாட்டு மந்தையைக் கண்டேன். சாலையில் இடையர்கள் அந்த மந்தையை வழிநடத்திக் கொண்டு சென்று கொண்டிருந்தனர். வயல்களில் மாட்டுக் கிடைக்காகச் செல்கின்றன. மாட்டுக் கிடை என்பது விவசாயிகள் மாட்டு மந்தையை தங்கள் விளைநிலத்தில் தங்க வைப்பர். அங்கிருக்கும் புல்லைத் தின்று அந்த வயலில் மாடுகள் சாணம் இடும். மாட்டுச் சாணம் சிறப்பான உரம் என்பதால் வயலுக்கு விவசாய வேலைக்கு பயிர் வளர்ச்சிக்கு அது சிறப்பாக உதவும். ‘’1000 பெண்கள் - 1000 மாடுகள்’’ விஷயமாக வங்கி மேலாளர்களைக் காணச் செல்கையில் 1000 மலைமாடுகளைக் கண்டதை நன்நிமித்தமாகக் கருதினேன். 

1000 பெண்கள் - 1000 பசுக்கள் - கிராமத்தில் எவை நிகழும்?

சிட்டுக்குருவிகளுக்கு வல்லூறை எதிர்க்கும் ஆற்றலைத் தருகிறேன். 

- குரு கோவிந்த் சிங்

நாம் சிந்தித்திருக்கும் ’’1000 பெண்கள் - 1000 பசுக்கள்’’ தற்போது துவக்க நிலையில் இருக்கிறது. நம் திட்டமிடல் வெற்றி பெற சாத்தியக்கூறுகள் மிக அதிகம். ஏனெனில் இதன் லாபவிகிதம் முதல் மூன்று ஆண்டுகளுக்கு 33 சதவீதம். நான்காம் ஆண்டிலிருந்து லாபவிகிதம் 100 சதவீதம். ஒரு தொழில் 33 சதவீத லாபத்துடன் இயங்குகிறது என்பது மிகச் சிறப்பானது என்பதை லௌகிகம் அறிந்த எவரும் எளிதில் உணர்வார்கள். ஒரு தொழில் 100 சதவீத லாபத்துடன் இயங்கினால் அதன் மதிப்பை எவரும் உணர்வார்கள். பெரும் தொகை ஒரு சிறிய கிராமத்தில் முதலீடு செய்யப்படுவதால் அதன் பெரும் லாபத்திலிருந்து ஒரு சிறு பங்கை அக்கிராம வளர்ச்சிக்குப் பயன்படுத்த முடியும். அவ்விதம் அந்த கிராமத்தில் என்னென்ன செய்ய வேண்டும் என்பதைப் பட்டியலிடுகிறேன். 

(1) 1000 பசுக்களின் சாலையின் ஒரு பகுதியாக ஒரு வேத பாடசாலை இயங்கும். அங்கே வேதியர்கள் 7 பேர் நாள் முழுதும் வேதம் ஓதிக் கொண்டு இருப்பார்கள். நித்ய வேத பாராயணம் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும். வேதம் பயிலும் மாணாக்கர்கள் 20 லிருந்து 30 பேர் அங்கே வேதம் பயில்வார்கள். அவர்கள் குடும்பத்துக்கு மாதாமாதம் ஒரு கணிசமான தொகை அனுப்பி வைக்கப்படும். வேதம் பயிலும் மாணவர்களுக்கு வேதக்கல்வியுடன் பல்வேறு மொழிகளில் நிபுணத்துவம் அளிக்கும் கல்வியும் பிற அடிப்படைக் கல்விகளும் அளிக்கப்படும். 

(2) 1000 பசுக்களின் சாலையின் ஒரு பகுதியாக தினமும் கணபதி ஹோமம், அக்னி ஹோத்ரம் ஆகிய வேள்விகள் நிகழும். 

(3) ஓதுவார்கள் மூலம் தேவாரம் நாள் முழுதும் ஓதப்படும். தேவாரம் மாணவர்களுக்குப் பயிற்றுவிக்கப்படும். தேவாரம் பயிலும் மாணாக்கரின் குடும்பத்துக்கு மாதாமாதம் கணிசமான தொகை அனுப்பி வைக்கப்படும்.

(4) ஸ்ரீநாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தம் நாள் முழுதும் ஓதப்படும். ஸ்ரீநாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தம் மாணவர்களுக்குப் பயிற்றுவிக்கப்படும். பிரபந்தம் பயிலும் மாணவர்களின் குடும்பத்துக்கு மாதாமாதம் கணிசமான தொகை அனுப்பி வைக்கப்படும். 

(5) 1000 பசுக்களின் சாலையின் ஒரு பகுதியாக ஆயுர்வேத மருத்துவமனையும் ஆயுர்வேத மருந்துகள் தயாரிக்கும் மையமும் இயங்கும். ஆயுர்வேத மருத்துவர்களுக்கும் பணியாளர்களுக்கும் சிறப்பான ஊதியம் வழங்கப் பெறும். 

(6) ஊரில் ஒரு அலோபதி மருத்துவமனை இயங்கும். 

(7) ஊரில் உள்ள குழந்தைகள் கால்பந்து, கை பந்து, வாலிபால், பேட்மிட்டன் ஆகிய விளையாட்டுகளை விளையாடுவதற்கு உலகத் தரமான விளையாட்டு மைதானங்கள் உருவாக்கப்படும். 

(8) களரி பயிற்சி மையம் உருவாக்கப்படும்.

(9) ஊர் மக்கள் பயன்படுத்தும் விதமான சிறப்பான உடற்பயிற்சிக் கூடம் உருவாக்கப்படும். 

(10) 1000 பசுக்களின் சாலையின் ஒரு பகுதியாக ஊரில் பல மொழிகள் பயில்வதற்கான கல்விச்சாலை நிறுவப்படும். தமிழ், சமஸ்கிருதம், ஹிந்தி, ஆங்கிலம், ஃபிரெஞ்ச், ஜெர்மன், ஜப்பானிஸ், சீனம், அரபி, லத்தீன், கிரீக், ஸ்பானிஷ் ஆகிய மொழிகள் தினமும் பயிற்றுவிக்கப்படும். 

(11) பல்வகை தொழில்நுட்பங்கள் குறித்த அடிப்படைக் கல்வி வழங்கப்படும். 

(12) அடிப்படை விவசாயக் கல்வி அனைவருக்கும் அளிக்கப்படும். 

(13) அடிப்படை சட்டக் கல்வி அனைவருக்கும் அளிக்கப்படும்.

(14) அனைவருக்கும் யோகக் கல்வி அளிக்கப்படும். யோகப் பயிற்சிகள் அனைவரும் செய்யும் விதமான கட்டமைப்பு உருவாக்கப்படும். 

(15) ஊர் முழுதும் ஆயிரக்கணக்கான மரங்கள் நடப்பட்டு அவை பராமரிக்கப்படும். 

(16) ஊரில் புதிய நீர்நிலைகள் உருவாக்கப்படும் ; ஊரின் நீர்நிலைகள் பராமரிக்கப்படும். 

***

‘’பெரிதினும் பெரிது கேள்’’ என்றான் நம் மூதாதை பாரதி. 

அதன் படி மகாசக்தியிடம் நாம் நம் கோரிக்கைகளை சமர்ப்பிப்போம்.  

ரூ.500 செலவில் சென்னை சென்று வருவது எப்படி? (நகைச்சுவைக் கட்டுரை)

அமைப்பாளர் மானசீகமாக தன்னை ஒரு சிறுவனாக எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார். அதனால் அவர் சிறுவனாக இருந்த போது விலைவாசி எப்படி இருந்ததோ அப்படியே இப்போதும் இருக்கும் என்னும் அறிவிக்கப்படாத நம்பிக்கை அவரிடம் இருக்கிறது. 

காலை 4.45க்கு திருச்செந்தூர் - சென்னை விரைவு வண்டி ஊர் வழியே செல்லும். காலையில் எழுந்து குளித்து முழுகிக் கிளம்ப அந்த ரயில் உகந்தது அல்ல. காலை 6 மணிக்கு விழுப்புரம் பாசஞ்சர் இருக்கிறது. அதில் சென்றால் விழுப்புரத்தில் 9.25க்கு பல்லவன் விரைவு ரயிலைப் பிடித்து விடலாம். 11.30 மணியளவில் சென்னை சென்றடையலாம். இவை அனைத்தையும் தாண்டி காலை 7.30க்கு திருச்சிராப்பள்ளி - தாம்பரம் இண்டர்சிட்டி விரைவு ரயில் இருக்கிறது. காலை உணவை முடித்து விட்டு வண்டி ஏறினால் மதிய உணவுக்கு சென்னை சென்று விடலாம். மதியம் 1.30 போல் சென்ற வேலையைப் பார்த்தால் இரவு ரயில் பிடித்து ஊர் திரும்பலாம். 

அமைப்பாளர் காலை 5 மணிக்கு அலாரம் வைத்திருந்தார். எனினும் 4.30க்கே விழிப்பு வந்து விட்டது. குளித்துத் தயாராகி ரூ.500 மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு சென்னை கிளம்பினார். கூட சில்லறையாக ரூ.25 இருந்தது. 2 கிமீ தொலைவில் இருக்கும் பேருந்து நிலையம் நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார். கடைவீதி சென்றடைந்த போது காலை மணி 6.20. உணவகம் ஒன்றில் காலை உணவு தயாரா என்று கேட்டார். அப்போது அங்கே காஃபி மட்டுமே இருந்தது. இன்னும் 15 நிமிடம் ஆகும் என்றனர். 

உணவகங்கள் திறக்கும் நேரம் காலை 5 மணி என்றால் அப்போதே காலை உணவு என ஒரு சில உணவு வகைகளாவது தயாராக இருக்க வேண்டும். நெடுந்தூரம் செல்பவர்கள் காலை உணவு அருந்தி விட்டு தங்கள் பயணத்தைத் தொடங்குவார்கள் என்னும் புரிதல் உணவக உரிமையாளர்களுக்கு இருக்க வேண்டும். நெடுந்தூரத்திலிருந்து பயணித்து ஊர் வந்தடைபவர்கள் உணவருந்த நினைக்கலாம். அதற்காகவும் உணவகங்கள் தயாராக இருக்க வேண்டும். உணவகங்களில் காலை உணவு முழுமையாகத் தயாராக காலை 8 மணி ஆகி விடுகிறது. காலம் மாறி விட்டது என அமைப்பாளர் எண்ணினார். 

இன்னொரு உணவகம் சென்றார். உணவு தயாரா என்று கேட்டார். 5 நிமிடம் உட்காருங்கள் என்றனர். பொங்கல் என்றார் அமைப்பாளர். பொங்கல் மட்டும் தான் தயாரித்திருந்தனர். அமைப்பாளர் முதல் வாடிக்கையாளர் என்பதால் முதலில் கேசரி வைத்தனர். பின்னர் பொங்கல். பொங்கல் சில மணி நேரங்களுக்கு தாக்குப் பிடிக்கும். ஒரு காஃபி அருந்தினார். பில் தொகை ரூ.100. டிப்ஸ் ரூ.5 சேர்த்து ரூ.105 ஆகக் கொடுத்து விட்டு ரயிலைப் பிடிக்கக் கிளம்பினார். டவுன் பஸ் ஒன்றில் ஏறி ரயில் நிலையம் சென்றார். சென்னை எழும்பூருக்கு ஒரு டிக்கெட் எடுத்துக் கொண்டார். ரூ.130 ரயில் கட்டணம். அமைப்பாளர் கையில் இப்போது ரூ.270 இருக்கிறது. இதை வைத்துக் கொண்டு சென்னை சென்று திரும்ப வேண்டும். 

அமைப்பாளர் கையில் மிகக் குறைவாகப் பணம் வைத்துக் கொள்ள ஒரு காரணம் உண்டு. அது என்னவெனில் அவருடைய கட்டுமானத் தொழிலில் கட்டுமான இடத்தில் 30 லிருந்து 50 பணியாளர்கள் பணி புரிவார்கள். அமைப்பாளர் அனைவருக்கும் ஊதியத்தை அன்றன்றே வழங்கி விடுவார். என்றாலும் பணியாளர் எண்ணிக்கை அதிகம் என்பதால் தினம் ஒருவர் ஏதேனும் காரணத்தைக் கூறி ரூ.500 கொடுங்கள் ரூ.1000 கொடுங்கள் என்று கேட்பார்கள். ஒருவருக்குக் கொடுத்தால் அதையே முன்னுதாரணமாகக் காட்டி அனைவரும் கேட்பார்கள். அதைத் தவிர்க்க அமைபாளர் மேற்கொள்ளும் வழி கட்டுமான இடத்துக்கு காலை செல்லும் போது கையில் பணமே இல்லாமல் வெறும் கையுடன் செல்வார். யாராவது பணம் கேட்டால் இன்று என் கையில் எந்த பணமும் இல்லை ; சாயந்திரம் சம்பளம் கொடுக்கவே ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும் என்று கூறுவார். கையில் பணம் இல்லாமல் அதனைக் கூறுவதால் உள்ளதைச் சொல்வதன் சாதகங்கள் அமைப்பாளருக்குக் கிட்டும். கையில் பண இருப்பு இல்லாத ஒருவரிடம் யாரும் பணம் கேட்டு மேலும் வற்புறுத்த மாட்டார்கள். அமைப்பாளர் மட்டுமல்ல கட்டுமானத் தொழில் புரியும் அனைவருமே இந்த உபாயத்தைக் கைகொள்வார்கள். இந்த வழகத்தின் படி எங்கு சென்றாலும் கையில் பணமே இல்லாமல் செல்வது அல்லது குறைவான தொகை கையில் வைத்துக் கொள்வது என்பதைச் செய்கிறார் அமைப்பாளர்.

சென்னை சென்றடைய மதியம் 1 மணி ஆகி விட்டது. வழியில் இரு தேனீர் கொஞ்சம் சுண்டல் வாங்கி சாப்பிட்டார். சென்னையில் ஒரு உணவகத்தில் திருப்தியாக லெமன் சாதம் அருந்தி விட்டு நண்பருக்கு ஃபோன் செய்தார் அமைப்பாளர். நண்பர் வந்து தனது காரில் பிக் அப் செய்து கொண்டார். பார்க்க உத்தேசித்திருந்த வேலையை இருவரும் சேர்ந்து பார்த்தனர். மாலை 5 மணிக்கு இருவரும் காரில் ஊருக்குப் புறப்பட்டனர். 8 மணிக்கு புதுச்சேரி வந்தடைந்தனர். நண்பரின் வாகனம் இ வி கார். அங்கே 30 நிமிடம் கார் எலெக்ட்ரிக் சார்ஜ் செய்யப்பட்டது. அந்த நேரத்தில் இருவரும் இரவு உணவு அருந்தினர். உணவுக்கான தொகையை அமைப்பாளர் கொடுத்த பின்னும் அவர் கையில் ரூ.50 மீதி இருந்தது. 

நள்ளிரவு 11.30க்கு நண்பர் அமைப்பாளரை வீட்டுல் கொண்டு வந்து விட்டு விட்டு சென்றார்.  

சி பி ஜி - சென்னை ஐ ஐ டி

2003ம் ஆண்டு பொறியியல் கல்வி நிறைவு பெற்ற வேளையில் புதுதில்லி ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்தில் எம். ஏ (அரசியல் விஞ்ஞானம்), எம்.ஏ (சமூகவியல்) படிப்புகளில் சேர விண்ணப்பத்திருந்தேன். அது தொடர்பாக ஒரு நுழைவுத் தேர்வு எழுத வேண்டியிருந்தது. நாடெங்கும் பல இடங்களில் நுழைவுத்தேர்வை நடத்தியது புதுதில்லி ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகம். அவ்விதம் தேர்வு நிகழ்ந்த இடங்களில் சென்னை ஐ ஐ டி யின் கேந்திரிய வித்யாலயா பள்ளி வளாகமும் ஒன்று. நான் அங்கே தேர்வு எழுதினேன். அடர்ந்த மரங்களுக்கு நடுவே அமைந்திருந்த ஐ ஐ டி வளாகம் மிகவும் மனதைக் கவர்ந்தது. 23 ஆண்டுகளுக்குப் பின் மீண்டும் இன்று ஐ ஐ டி வளாகத்தில் நுழைந்தேன்.  சென்னை ஐ ஐ டி யில் உள்ள மாணவர் விடுதியின் உணவுக் கழிவுகளைக் கொண்டு சி பி ஜி தயாரிக்கும் ஆலைக்கான பணிகள் நடைபெற்று வருகிறது. 1000 பெண்கள் - 1000 பசுக்கள் தொடர்பாக நேரடிக் கள அனுபவம் பெற இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் சி பி ஜி ஆலையைப் பார்வையிடுவது என் புரிதலை அதிகரிக்கும் என்பதால் இன்று நேரில் சென்று பார்த்து வந்தேன். முக்கியமான அனுபவமாக இருந்தது. 

விவசாய நண்பருக்கு ஒரு கடிதம் - வாசகர் கடிதம்

 இது அருமையான முயற்சி அண்ணா

நான் சின்ன பிள்ளையாக இருந்தபோது எங்கள் வீட்டில் மாடுகளும், பயோ கேஸ் பிளாண்ட்டும் இருந்தது.

கிராம அளவில் செய்ய கூடிய விஷயம் தான் - மக்கள் மனம் திறந்து முன் வரனும்.

 வாழ்துக்கள் அண்ணா

 நன்றி

அன்புடன்,

ரா.வெ.ராமன்

 

அன்பு நண்பருக்கு,

 

தாங்கள் பதிவை வாசித்ததும் அதற்கு பதிலளித்ததும் மகிழ்ச்சி அளித்தது.

 

முன்னர் கோபர் கேஸ் என இருந்ததற்கும் தற்போது சிபிஜி எனக் கூறப்படும் பயோ கேஸுக்கும் முக்கியமான வேற்றுமைகள் உள்ளன.

 

முன்னர் சாணம் மட்டுமே இட முடியும். தற்போது சாணத்துடன் கணிசமான அளவு தாவரப் பொருட்களும் இடப்பட வேண்டும். முன்னர் சாண எரிவாயு குறைவாகவே உற்பத்தி ஆகும். தற்போது மீத்தேன் மிகப் பெரிய அளவில் உற்பத்தி ஆகும்.

 

அப்போது எரிவாயுவைப் பயன்படுத்தி கார், ஆட்டோ, சரக்கு வாகனங்கள் இயக்கும் தொழில்நுட்பம் கிடையாது. அந்தத் தொழில்நுட்பம் கடந்த 15 ஆண்டுகளில் உருவாகி நிலைபெற்றிருப்பது. இப்போது நாம் சி பி ஜி பயன்படுத்தி பேருந்து, கார் , டிரக் ஆகியவற்றை இயக்க முடியும்.

 

இந்த விஷயங்களுடன் சேர்த்து சி பி ஜி குறித்து சிந்திப்பது முழுமையான வாய்ப்புகளை உணரச் செய்யும்

அன்புடன்

பி ம

 

புரிகிறது.. நன்றி

உங்க பதிவுகளை தொடர்ந்து படித்து வருகிறேன். 

ரா.வெ.ரா